Ένα δύο, ένα δύο... (χτυπάει μικρόφωνο). Ακούγομαι; Ναι, γκουχ γκουχ.
Έχουν περάσει 142 χρόνια από την τελευταία μου ανάρτηση, ή κάπου τόσο. Βέβαια, αυτή δεν είναι μία ανάρτηση. Δεν θυμάμαι πώς να κάνω αναρτήσεις, επίσης δεν θυμάμαι το password αλλά ως εκ του θαύματος πάτησα το sign in και -άκουσον άκουσον- με έκανε sign in. Δεν μου ζήτησε επιβεβαίωση, δεν με έβαλε να πατήσω τα τετραγωνάκια με τα ποδήλατα, ούτε να γράψω το τηλέφωνο ή το ΑΜΚΑ ή το όνομα του πρώτου μου γκόμενου, δεν έβαλα δακτυλικό αποτύπωμα, την ίριδα του ματιού μου, μια τούφα μαλλιά ή τρεις σταγόνες αίμα για να διαβάσει το DNA μου (είπα DNA και θυμήθηκα RNA και κόβιντ, τι ζήσαμε), τέλος πάντων απλά με έκανε sign in.
Βρισκόμαστε στο σωτήριον έτος 2026, κοντά στα τέλη, έχω επιστρέψει με την ουρά στα σκέλια στην Αθήνα και έχω ξεκινήσει καινούρια καριέρα (αυτή τη φορά όμως την κράτησα). Οι εκατό χιλιάδες πρώτοι που θα μαντέψουν σωστά τι είναι κερδίζουν λουκούμι. Υπάρχει άραγε κανείς σας εδώ; Και το βασικότερο, θα καταφέρω (να θυμηθώ) να ξαναμπώ στο Κωσταλέξι;
Τώρα θα δοκιμάσω να βάλω και φωτογραφία, ελπίζω να μην ανατινάξω το ίντερνετ. Αν δεν μου απαντήσει κανείς σημαίνει ότι μιλάω μόνη μου οπότε ίσως αρχίσω να ανεβάζω ποιήματα χωρίς τον φόβο να φάω ντομάτες. Τρέμε Βάνα Καρόλου Λέκκα.
