Sunday, October 18, 2015

Αι γυναίκαι είναι πετεινόμυαλαι και ελαφραί -το λένε και οι έρευνες.



Αν πριν από 10 χρόνια μιλούσες για τα δεινά του καπιταλισμού σε λέγανε γραφικό.
Πλέον βέβαια μπορείς να πεις άφοβα τον καπιταλιστή μαλάκα, διότι είναι μέινστριμ. Επίσης μπορείς να πεις μαλάκα τον ομοφοβικό, το ρατσιστή και το χρυσαυγίτη, για τους ίδιους λόγους -επειδή είναι μέινστριμ.

Αυτό που δεν μπορείς να πεις χωρίς να σε πουν γραφικό, είναι ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι δεύτερης κατηγορίας άνθρωποι (όπως και οι γκέι, οι μαύροι, οι ανάπηροι, οι Πακιστανοί, κι ας ποστάρουμε όσα ουράνια τόξα και αντιρατσιστικά βιντεάκια θέλουμε).

Αν προσπαθήσεις να εξηγήσεις σε κάποιον άντρα πόσο πακέτο είναι να είσαι γυναίκα (προφανώς εννοώ αυτούς που δεν θεωρούν τις γυναίκες κατώτερες by default -και αυτοί που όντως τις θεωρούν δεν είναι λίγοι), στην καλύτερη περίπτωση θα σε πει υπερβολική. Στη χειρότερη, σπαστικιά, γκρινιάρα, νευρωτική ή πρηξαρχίδω (πολύ μοδάτο -άμα είσαι γυναίκα και παραπονεθείς για οτιδήποτε είσαι γκρινιάρα και σπας αρχίδια, άμα είσαι άντρας μπορείς να τα κάνεις τσουρέκια σε όλη την υφήλιο και να κατεβάζεις μούτρα σαν κακομαθημένο πεντάχρονο που δεν του πήραν πλεϊμομπίλ ελεύθερα, κανείς δεν θα σε κακοχαρακτηρίσει, είσαι άντρας κι ως γνωστόν οι άντρες δε γκρινιάζουν, αυτά είναι γυναικεία τερτίπια).

Friday, May 8, 2015

Θα πάρω μια ψαρόβαρκα -το δύο



Κάθομαι, που λέτε, έξω από το μαγαζί και απολαμβάνω τον απογευματινό μου καπουτσίνο-είχα-και-στο-χωριό-μου. Ο ήλιος δύει, ο ουρανός αλλάζει χρώματα λες και έχει πάρει LSD, η θάλασσα πηγαινοέρχεται νωχελικά, τα πουλάκια τιτιβίζουν, τα σκυλιά γαβγίζουν, τα κουνούπια κουνουπίζουν. Από το mp3 player-επίσης-ειχα-και-στο-χωριό-μου ακούγεται κάτι lounge απ' αυτά που βάζω όταν βαριέμαι να ψάχνω για μουσική.

Και ξαφνικά, ανοίγω τα emails μου και βλέπω: Astero, WANT TO GET LAID?
Έτσι, με κεφαλαία, τεράστια, κατάμαυρα γράμματα, μην τυχόν και όντως I WANT TO GET LAID και μου διαφύγει και πάει στράφι το μήνυμα. Πάει η ρομαντική ατμόσφαιρα. Θα 'θελα να 'ξερα, υπάρχει κανείς που να απαντάει σ' αυτά τα μηνύματα “Ναι! I WANT TO GET LAID! Ευτυχώς που με βρήκατε γιατί αλλιώς θα 'χα μείνει με το πουλί στο χέρι!”? Τα καλύτερα, βέβαια, είναι εκείνα που με ρωτάνε αν θέλω να έχω 'την πιο δυνατή στύση της ζωής μου”, ή να 'επιμηκύνω το πέος μου μέχρι και τέσσερα ολόκληρα εκατοστά”. Παραδόξως, κανένα από αυτά τα μηνύματα δεν απευθύνεται σε παραλήπτες θηλυκού γένους. Κάτι θα πρέπει να μας πει αυτό για το διανοητικό επίπεδο των δύο φύλων, τουλάχιστον από στατιστικής απόψεως, αλλά ενιγουέι, θα το αφήσω να πέσει διότι έχω τα κέφια μου.

Monday, April 27, 2015

Θα πάρω μια ψαρόβαρκα



Εντάξει, σε περίπτωση που υπήρχε κανένας χριστιανός που δεν με είχε περάσει για εντελώς παλαβή, τώρα θα σιγουρευτεί κι αυτός ότι δεν μου έχει μείνει βίδα για βίδα αλασκάριστη. Βέβαια, μετά απο τόσες μετακομίσεις, μετακινήσεις, ανακατατάξεις, επαναπροσδιορίσεις, αναστηλώσεις, αποψιλώσεις και τα λοιπά, τι μυαλό να σου μείνει -ιδίως άμα εξ' αρχής δεν ήτανε και πολύ σόι... 

Friday, December 26, 2014

Αστέρω Νταζ Ντουμπάι





(άμα δεν καταλαβαίνεις τον τίτλο σημαίνει ότι δεν έχεις αρκετές γνώσεις πάνω σε τσόντες, βαθμός τριμήνου 9 και αν επαναληφθεί να έρθεις με τον κηδεμόνα σου)

Αγαπητέ αναγνώστα, 

Ελπίζω να είσαι καλά. Δεν πρόκανα τόσο καιρό να γράψω γιατί τα επίπεδα του σουρεάλ στη ζωή μου έχουν χτυπήσει ταβάνι και πέρασα αρκετούς μήνες προσπαθώντας να βάλω σε μια τάξη τα πράγματα, αλλά έλα που τα πράγματα αρνούνται κατηγορηματικά να μπουν σε μια τάξη και η ζωή μου έχει καταντήσει ένα ατελείωτο «εδώ παπάς εκεί παπάς, πού ειν’ ο παπάς?» και θα τον πάρει ο διάολος τον παπά καμιά ώρα. Διάβασα κάπου ότι η έλλειψη ρουτίνας αυξάνει την οξυδέρκεια. Αν ισχύει αυτό, πρέπει να έχω γίνει τουλάχιστον Αϊνστάιν.

Κάτσε, όμως, να σου πω τα νέα μου γιατί σε έχω αφήσει με κενά. Και θα στα πω σε επεισόδια, γιατί είναι πολλά για να τα γράψω μονοκοπανιάς, φοβούμαι ότι θα βαρεθείς και θα με παρατήσεις στα μισά για να πας να παίξεις τάβλι με το γείτονα.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το…..

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1ο: Η δουλειά μπορεί να μην είναι ντροπή, η συνέντευξη για δουλειά, όμως, σίγουρα είναι.

Monday, April 28, 2014

Ομάν τι πάθαμε!







Εδώ στη χώρα της γκαμήλας, αγαπητέ αναγνώστη, εμείς οι βλάχοι όπου λάχει –όχι, μπαρδόν αλλού το πήγαινα. Εμείς οι έξπατς, ήθελα να πω, ξεπατωνόμαστε στη δουλειά για δύο λόγους: πρώτον, για να έχουμε λεφτά (χελόου), και δεύτερον, διότι αν δεν έχεις βίζα εργασίας μπορείς να μείνεις στη χώρα από ένα μήνα έως καθόλου -αναλόγως εθνικότητος. Εδώ θα κάνω –ναι, καλά το μάντεψες- μία παρένθεση για να σημειώσω ότι είναι τεράστια μαλακία που έχουμε χωρίσει τον πλανήτη σε τσιφλίκια και αποφασίζομεν και διατάσσομεν ποιος μπορεί να πάει πού. Τα έλεγε ο μακαρίτης ο Τζον Λένον, αλλά ποιος τον άκουγε. Σύνορα, θρησκεία και χρήμα αγαπητοί, τα τρία δεινά της ανθρωπότητος (βασικά ένα είναι το δεινό της ανθρωπότητος, η βλακεία, διότι αν δεν είχαμε αυτό θα γλιτώναμε τα υπόλοιπα, αλλά δεν είναι του παρόντος). Κλείνει η παρένθεση, είδες, δε μακρηγόρησα (παραδόξως).  

Επειδή, λοιπόν, δεν μπορούσα να περιορίσω τη δημιουργικότητά μου στο στενόμυαλο περιβάλλον μιας πολυεθνικής (έλα, καλά, δεν έβρισκα δουλειά), αποφάσισα να δηλώσω free-lancer, που είναι το επάγγελμα των ελεύθερων, περιπετειωδών ανθρώπων (έλα, καλά, των τεμπέληδων), στο οποίο έχω διαπρέψει στο παρελθόν, κυρίως δοκιμάζοντας τις ικανότητές μου στο κρόουλ στη Βάρκιζα ενώ οι άλλοι έπηζαν στα γραφεία τους. Ως free-lancer, όμως, έχω δύο προβλήματα: πρώτον, ότι σκοτώνομαι στη δουλειά χωρίς να πληρώνομαι (ούτε την τεμπέλα δεν μπορώ να κάνω καλά, μα πόσο άχρηστη πια!) και δεύτερον, ότι κάθε 40 μέρες πρέπει να βγαίνω από τα σύνορα για να ανανεώνω τη βίζα μου –συνοριακά μιλώντας, ακόμη και ο απόπατος της Ευρώπης είναι καλύτερος από κάτι Ινδίες, Πακιστάν, Νότιοαφρικές που ούτε να τους φτύσουμε εμείς οι ανώτεροι οι λεφτάδες, αυτοί δεν μπορούν καν να έρθουν στη χώρα αν δεν τους βγάλει βίζα κάποιος.