Kostalexi

Κοκορέτσι stop –Ένα φανταστικό Πάσχα

2011-04-27T22:50:00.004+02:00

Το Πάσχα είναι μία μεγάλη γιορτή του Χριστιανισμού. Χεστήκαμε. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι το Πάσχα είναι μια μεγάλη ευκαιρία να την κάνεις με ελαφρά από τη βρωμερή πρωτεύουσα μαζί με μια φίλη/φίλο/γκόμενα/γκόμενο (όπως τη βρίσκει ο καθείς) και να περάσεις μερικές μερούλες μούρλια χωρίς άγχος, χωρίς δουλειά, χωρίς υποχρεώσεις -και στη δική μου περίπτωση χωρίς στομάχι, γιατί πριν το Πάσχα ένιωθα μια κατάθλιψη και αποφάσισα να πιο όλο το Βόσπορο για να μου φύγει. Τελικά το μόνο που μου έφυγε είναι το στομάχι. Κυριολεκτικά. Έκανε υπομονή μια, δυο, τρεις, τέσσερεις μέρες και μετά είδε κι απόειδε, μάζεψε τα αλεσμένα αποφάγια του, τα οξέα και τα έλκη του, με διαολόστειλε και έφυγε. Τώρα ζω χωρίς στομάχι και αυτό εξηγεί το κενό που νιώθω εκεί που κάποτε ήταν το στομάχι μου.
Όμως όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία, γιατί πέρασα πέντε μέρες λουκούμι, και αν το στομάχι μου δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό, μάλλον δεν μ’ αγάπησε ποτέ πραγματικά, οπότε καλά έκανε και έφυγε, και κρίμα που έτρεχα και του αγόραζα Ζαντάκ για να το φροντίσω.

Αλλά ας πάμε πίσω στη μέρα που ξεκίνησαν όλα. Την Παρασκευή. Ξέρετε, τη μεγάλη. Αυτή την Παρασκευή, λοιπόν, ξύπνησα με διάθεση επιτάφιου –έτσι, για να ταιριάζω με τη μέρα. Αμέσως μετά, αγχώθηκα. Αυτό είναι κάτι που μου συμβαίνει πάντα πριν τα ταξίδια, γιατί αντί να ετοιμάζομαι την προηγούμενη μέρα που έχω άπλετο χρόνο, περιμένω πάντα την τελευταία στιγμή ώστε να ξεχνάω σημαντικά πράγματα (φορτιστή, κλειδιά, εσώρουχα, το σκύλο μου –ή, αν το ταξίδι είναι στο εξωτερικό το διαβατήριο, το οποίο θυμάμαι κάπου στα μισά της διαδρομής προς το αεροδρόμιο και γυρνάω πίσω να το πάρω, με αποτέλεσμα να πάθω πέντε εγκεφαλικά μέχρι να φτάσω τελικά στο τσεκ-ιν).

Αγχώθηκα, λοιπόν, γιατί είχα μόλις μία ώρα για να ετοιμαστώ και να πάω στο Παγκράτι, όπου είχα ραντεβού με τη φίλη μου τη Χριστιάνα. Το άγχος μου προκάλεσε εκνευρισμό, οπότε αντί να αρχίσω να ετοιμάζομαι, έφτιαξα ένα τσάι. Αυτό με εκνεύρισε ακόμα περισσότερο γιατί στην πραγματικότητα ήθελα καφέ, αλλά κάνω ομοιοπαθητική και δεν μπορώ να πιω και είμαι σαν πρεζάκι, χώνω τη μούρη μου μέσα στους καφέδες των ανθρώπων και κάνω εισπνοές, μπας και ξεγελάσω τη μανία μου για καφεΐνη, αλλά τίποτα. Τέλος πάντων ήπια το τσάι μου, έκανα λίγο πρωινό ζάπινγκ, τεντώθηκα, χασμουρήθηκα και αποφάσισα επιτέλους να ετοιμαστώ. Φυσικά, χτύπησε το τηλέφωνο. Μέχρι να το κλείσω η ώρα είχε πάει 11.45. Στις 12 έπρεπε να είμαι στο Παγκράτι. Με ταχύτητα Φλας Γκόρντον άρχισα να ντύνομαι, να πετάω ρούχα σε ένα σακ βουαγιάζ, να συμμαζεύω το χάος που δημιουργούσα στην πορεία και να καθαρίζω τα ρούχα που μόλις είχα φορέσει από την οδοντόκρεμα που -όπως κάθε φορά που βιάζομαι διαολεμένα- έτρεξε στη μπλούζα μου.

Όπως αποδείχθηκε στην πορεία, το σακ βουαγιάζ περιείχε ένα σωρό άχρηστα πράγματα και σχεδόν τίποτα από αυτά που τελικά χρειαζόμουν, αλλά τέλος πάντων εγώ και τα πράγματά μου μπήκαμε κάποια στιγμή στο αυτοκίνητο έχοντας ήδη καθυστερήσει μία ώρα. Στη διαδρομή άρχισε να με τυλίγει μια μαυρίλα, ένα συναίσθημα δυσοίωνο, μια μιζέρια, μια καταχνιά άλλο πράμα. Μέχρι να φτάσω στο Παγκράτι ήμουν πλέον πεπεισμένη ότι με περίμενε κάποιο μεγάλο κακό –καραμπόλα στην Εθνική, κατάρρευση γέφυρας, ληστεία μετά φόνου, δεν ξέρω τι, αλλά ζωντανή δεν θα την έβγαζα. Με αυτή ακριβώς τη διάθεση, και με μια Χριστιάνα στα πρόθυρα βρογχοπνευμονίας, ξεκίνησα για την Πάτρα.

Στη διαδρομή άρχισα να συμφιλιώνομαι με την κατάθλιψη και τα νεύρα μου, ήπια και μια γουλιά καφέ από την ετοιμοθάνατη φίλη –χωρίς να φοβάμαι μήπως με κολλήσει ότι διάολο μικρόβια ήταν αυτά που κάναν πάρτυ στα πνευμόνια της, γιατί όπως είπαμε ήμουν σίγουρη ότι δεν θα την έβγαζα καθαρή αυτό το Πάσχα, οπότε τι σημασία έχει μια μικρή πνευμονία- αποδέχθηκα τη μοίρα μου και κάπως ηρέμησα. Η διάθεσή μου βελτιώθηκε αισθητά όταν περάσαμε τα διόδια, γιατί ήταν εκεί κάτι τύποι φανταστικοί με κόκκινες σημαίες που μας βρίζανε για να μην πληρώσουμε το μπουρδέλο το κράτος που μας εκμεταλλεύεται, οπότε και ‘μεις κολλήσαμε πίσω από το μπροστινό αυτοκίνητο –που επίσης δεν πλήρωσε- και περάσαμε με ντου εν μέσω πανηγυρισμών και χειροκροτημάτων και νιώθαμε τουλάχιστον Τσε Γκεβάρα. Ιν γιορ φέις ΔΝΤ! Μετά σταματήσαμε στα Μακ Ντόναλντς γιατί η επανάσταση μας πείνασε και θέλαμε λίγο ιμπεριαλιστικό φαγητό. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα αυτό. Άμα έχετε διάθεση να αυτοκτονήσετε με το σταυροκατσάβιδο, πάρτε το αυτοκίνητό σας, οδηγείστε μέχρι τα πλησιέστερα διόδια και περάστε ντουγρού. Μιλάμε για το πιο φυσικό διεγερτικό ever. Θα νομίζετε ότι πήρατε την Πόλη. Τουλάχιστον.

Οχτακόσιες ώρες μετά φτάσαμε στην Πάτρα. Το σπίτι του Γιώργη, του φανταστικού αδερφού της Χριστιάνας που θα μας φιλοξενούσε –να ‘ναι καλά το παιδί, που την έβγαλε τέσσερα βράδια στον καναπέ για να απλωνόμαστε εμείς οι μουλάρες στο κρεβάτι του- ήταν πίσω από ένα βουνό σκουπίδια (είχαν απεργία οι σκουπιδιάρηδες) και στην αρχή το προσπεράσαμε. Τελικά όμως το βρήκαμε, ξεκουβαλήσαμε τα σακ βουαγιάζ που είχαν γίνει αχταρμάς και, αναπνέοντας από το στόμα για να γλιτώσουμε τη μπόχα, ανεβήκαμε στο σπίτι. Το σπίτι του Γιώργη είναι ένα κουκλίστικο διαμέρισμα στο κέντρο της Πάτρας, την οποία λάτρεψα για το γεγονός ότι όλα είναι κοντά και μπορείς να πας παντού με τα πόδια. Αλλά μιλάμε παντού. Για ψώνια? Με τα πόδια. Για καφέ? Με τα πόδια. Για ποτό? Με τα πόδια. Σε πιάνει κόψιμο ενώ είσαι στο δρόμο, στη δουλειά, στα μαγαζιά? Κανένα πρόβλημα, πετάγεσαι στο σπίτι σου με τα πόδια. Τόσο κοντά.
Στην αρχή, βέβαια, είχα μιζεριάσει λίγο διότι είχα και αυτή την υποβόσκουσα κατάθλιψη που είχα κουβαλήσει μαζί μου από την Αθήνα και σκεφτόμουν ότι ήταν λίγο μαλακία που έφυγα από πόλη για να έρθω σε πόλη. Αλλά έτσι όπως τα σκεφτόμουν αυτά ατενίζοντας τις γύρω πολυκατοικίες μία από αυτές (τις πολυκατοικίες) κουνήθηκε από τη θέση της και κατάλαβα ότι δεν ήταν πολυκατοικία αλλά καράβι, ότι έχουμε θέα θάλασσα και ότι είμαστε 2 λεπτά από το λιμάνι (φυσικά με τα πόδια) και ένιωσα πολύ καλύτερα.

Το βράδυ πήγαμε στον επιτάφιο που πήγαινε μια χαρά με τα μούτρα μου. Σαν ανάποδος άνθρωπος που είμαι, όμως, όλη αυτή η βαριά ατμόσφαιρα, η κατάνυξη και η θλίψη μου έφεραν ένα νευρικό γέλιο στα πρόθυρα της υστερίας. Είχα και τους άλλους δύο χάχες από δίπλα, τη Χριστιάνα και τον αδερφό της, ρεζίλι γίναμε. Ο δε μπαμπάς της Χριστιάνας, που είναι πολύ ωραίος τύπος, με σύστηνε στον κόσμο ως το τρίτο του παιδί. Μετά πήγαμε στη μαμά της για να φάμε. Η μαμά της Χριστιάνας είναι η πιο φανταστική απ’ όλους και δεν θα την περιγράψω καθόλου, γιατί θα χρειαστώ ένα post μόνο για εκείνη. Φτάνει να πω ότι είναι χαρακτήρας βγαλμένος από ταινία, δεν υπάρχει η γυναίκα, είναι όλα τα λεφτά. Αυτά. Σας αφήνω με την απορία.

Το πρωί της επόμενης μέρας με βρήκε με εμφανώς βελτιωμένη διάθεση, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι ξύπνησα από τις ρημαδοκαμπάνες, γιατί το σπίτι του Γιώργη ήταν ακριβώς πίσω από μια εκκλησία. Έτσι έμαθα για την πρώτη ανάσταση –τόσα χρόνια δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι υπάρχει και πρωινή Ανάσταση. Η Χριστιάνα είπε ένα φανταστικό αστείο όταν τη ρώτησα απορημένη τι είναι η πρώτη Ανάσταση, ότι συνήλθε ολίγον ο Κύριος, άνοιξε ένα μάτι, αλλά ξαναταβλιάστηκε και αναστήθηκε κανονικά το βράδυ. Όλο τέτοιες βλακείες λέγαμε όσο μείναμε στην Πάτρα και γελάγαμε σαν ηλίθιες. Τέλος πάντων.

Αργότερα την ίδια μέρα κατέφθασε και η αδερφή της Χριστιάνας εξ Αγγλίας (αυτή που αντικαθιστούσα το προηγούμενο βράδυ) μαζί με τον φίλο της και τρεις Αμερικάνους (ένα ζευγάρι και τη μαμά της κοπέλας) που θα φιλοξενούσε η μαμά των παιδιών. Η Χριστιάνα τους είπε το φανταστικό αστείο με την πρώτη Ανάσταση αλλά δεν γέλασαν, οπότε βγάλαμε το συμπέρασμα ότι είναι πολύ θρήσκοι. Αλλά μπορεί να έχανε στη μετάφραση, δεν ξέρω. Κατά τη διάρκεια της μέρας ήπιαμε περίπου 72 καφέδες (οι άλλοι, εγώ όπου καφές βάλτε τσάι, μιλκ σέικ, κρασί, ice tea, φαντάζεστε νεύρα, έτσι?). Το βράδυ σημαιοστολιστήκαμε και πήγαμε στην –υποθέτω δεύτερη, εκτός και αν έχει κι άλλες και δεν ενημερώθηκα- Ανάσταση όλο το τσούρμο, μαζί και οι Αμερικάνοι. Ο σύζυγος Αμερικάνος ήρθε με παντόφλα στην εκκλησία και πεθάναμε στο γέλιο, τον στείλαμε και πρώτο-πρώτο να πάρει το Άγιο Φως για να συφιλιαστούν οι γιαγιάδες που τον κοιτάγανε λες κι ήταν ο Βελζεβούλ. Το βράδυ φάγαμε όλοι μαζί (δεν ακούμπησα κοκορέτσι και μαγειρίτσα, μπλιαχ, σιχαίνομαι έντερα και συκώτια, και η μαμά των παιδιών με έλεγε μονάντερη παρ’ ότι έτρωγα σαν ζώο και έχω πάρει εβδομήντα κιλά) και άρχισα να πίνω. Εκεί άρχισε η καταστροφή. Το ένα κρασάκι έγινε δύο, τα δύο τρία, τα τρία χίλια δεκατρία. Και είμαι και γερό ποτήρι, τι να σας λέω. Από κει και πέρα μόνο έπινα και γελούσα. Αφού γύρισα με κάτι κοιλιακούς φέτες από το γέλιο, τύφλα να ‘χει ο Σπαλιάρας. Ωραία η ζωή στην Πάτρα. Όλη μέρα γυρνάγαμε, πίναμε καφέδες (οι άλλοι, εγώ είπαμε…), τρώγαμε, πίναμε κρασιά, βότκες, τεκίλες, ποτάμια, θάλασσες, τον άμπακο και γελάγαμε σαν καθυστερημένα.

Την προτελευταία μέρα ο Γιώργης πρότεινε να πάμε μια κοντινή εκδρομή «σε μια λίμνη μισή-μία ώρα απόσταση, δεν θα αργήσουμε», όπως το έθεσε. Τελικά η λίμνη ήταν στου διαόλου τον πατέρα, δυόμιση ώρες ανεβαίναμε σε κάτι τεράστια βουνά, είχε και κάτι στροφές άλλο πράγμα και κόντευα να βγάλω τα έντερά μου (αποτέλεσμα του αλκοόλ που πλέον έτρεχε στις φλέβες μου αντί για αίμα –κάπου εκεί άρχισε το στομάχι μου να συνδικαλίζεται και ζήτησε βαρέα και ανθυγιεινά). Στο τέλος τη βρήκαμε τη ρημαδολίμνη, πολύ ωραία ήτανε, είδαμε και κάτι βατράχια να πηδιούνται και ξεκινήσαμε προς τα πίσω, αλλά από άλλο δρόμο, και πριν κατέβουμε ανεβήκαμε ακόμα περισσότερο μέχρι που βρήκαμε χιόνια! Μα την πίστη μου σας λέω, εκεί στο διάολο που μας είχε πάει ο Γιώργης είχε χιόνια! Φυσικά αυτό μας φάνηκε εξαιρετικά αστείο και είχαμε λυσσάξει να γελάμε. Μέχρι να ξαναβγούμε στην Εθνική, το στομάχι μου είχε κατέβει σε γενική απεργία και αρνούταν οποιουδήποτε είδους διαπραγματεύσεις. Γι’ αυτό κι εγώ ήπια έναν αμπελώνα ολόκληρο το βράδυ, και του ‘δειξα ποιος είναι το αφεντικό.

Στην επιστροφή προς Αθήνα, γινότανε της τρελής από κίνηση, αν και φύγαμε Τρίτη βράδυ, υποτίθεται για να γλιτώσουμε ακριβώς αυτό, αλλά μάλλον είχαν πολλοί την ίδια ιδέα –παρεμπιπτόντως η κρίση κρίση, αλλά δεν παλουκώνεται κανείς σπιτάκι του, έτσι?

Επειδή ήταν βράδυ, επειδή είχαμε χανγκόβερ εδώ και τέσσερεις μέρες και επειδή το έκαναν και όλοι οι άλλοι, αυτή τη φορά πληρώσαμε διόδια -3,10 παρακαλώ, για ένα καρόδρομο μια λωρίδα που ούτε στο τελευταίο κωλοχώρι της Ευρώπης δεν βρίσκεις- για να μας στείλουν μετά από εκατό μέτρα στην παλιά Εθνική. Γεγονός που φυσικά μας
έκανε έξαλλες –ας μην ξεχνάμε, είμασταν πλέον δύο Αντιστασιακές, όχι τίποτα τυχαίες. Ήταν δύο αστυνομικοί εκεί, ο ένας έστελνε τον κόσμο προς την παράκαμψη και ο άλλος, ο προϊστάμενος, έξυνε τα παπάρια του. Κατεβάζει, λοιπόν, η Χριστιάνα το παράθυρο και λέει σ’αυτόν που μας ξαπόστελνε «Θα μας δώσετε εσείς πίσω τα 3,10 που πληρώσαμε?» και της απαντάει αυτός «Μην τα λέτε σε μένα κυρία μου, δεν φταίω εγώ». Πετάγεται τότε ο άλλος ο παπαροξύστης και γκαρίζει «ΕΛΑ ΡΕ ΠΡΟΧΩΡΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ» με ένα ύφος λες και φώναζε στα πρόβατά του για να βγουν απ’ το μαντρί. Οπότε μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και βγάζω το κεφάλι μου από το παράθυρο και ουρλιάζω «ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΜΙΛΑΣ ΕΤΣΙ ΡΕ ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ» και φύγαμε βολίδα. Μετά είχαμε πεθάνει στο γέλιο γιατί λέγαμε ότι θα μας σταματήσουνε σε μπλόκο, θα έρθουν ελικόπτερα με προβολείς, ΜΑΤ, ΟΥΚ, μαυροσκούφηδες, κοκκινοσκούφηδες, πρασινομάτηδες, αετονύχηδες και τα σχετικά και θα φωνάζουν από μεγάφωνα «ΕΙΣΤΕ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΜΕΝΕΣ, ΒΓΕΙΤΕ ΕΞΩ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ» και τέτοια.

Τελικά έφτασα σπίτι μου μετά από οχτακόσιες δώδεκα ώρες. Η Αθήνα μου φαίνεται εξαιρετικά ξενέρωτη. Σήμερα καθάρισα το σπίτι, έκανα μια ώρα γιόγκα, πήγα σούπερ μάρκετ και έφτιαξα ρυζόγαλο. Νομίζω πως κάπου μες στο σπίτι παραφυλάει η κατάθλιψη που έδιωξα στην Πάτρα και όπου να ‘ναι φοβάμαι πως θα μου πεταχτεί από καμιά γωνιά και θα μου πει «Σε τσάκωσα»!

Από μπρος παρθένα

2011-01-04T23:33:00.004+02:00

«Έλα, πες αλήθεια».

«Αλήθεια σου λέω ρε, με τρεις έχει πάει».

«Καλά ρε βλάκα, 35 χρονών άνθρωπος και πιστεύεις ότι μια τριαντάρα μπορεί να έχει πάει μόνο με τρεις?»

«Γιατί να μου πει ψέματα?»

Επειδή φίλε μου Ηλία δεν αντέχεις την αλήθεια. Ούτε εσύ, ούτε και η συντριπτική πλειοψηφία των αρσενικών. Το ξέρουμε αυτό, όπως επίσης ξέρουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανδρών είναι ακόμα και σήμερα έτοιμη να κρεμάσει το ματωμένο σεντόνι για να δουν οι γείτονες ότι η νύφη ήταν παρθένα.

Λέμε ψέματα, φίλε Ηλία, γιατί ξέρουμε πως δεν θα αντέξετε την αλήθεια. Και πώς το ξέρουμε? Επειδή αν την αντέχατε, δεν θα κάνατε την ερώτηση. Επειδή αν τη αντέχατε, δεν θα πιστεύατε ποτέ ότι μέσα σε 15 χρόνια ενεργής σεξουαλικής ζωής μια γυναίκα θα μπορούσε να έχει πάει μόνο με τρεις. Και επειδή, τέλος, θα είχατε παρατηρήσει ότι οι περισσότερες γκόμενες που γνωρίζετε έχουν ως δια μαγείας πηδηχτεί ακριβώς με τρεις.
Μα τι εμμονή είναι αυτή με τον αριθμό τρία? Εντάξει, κι εγώ έχω πει ψέματα, αλλά όχι κι έτσι. Και γιατί όχι τέσσερεις, ή πέντε, ή ακόμα και δύο? Γιατί πάντα τρεις? Σας τρώει η αγωνία, έτσι? Επιτελώντας κοινωνικό έργο αναλάβαμε τη δύσκολη αποστολή να εξιχνιάσουμε αυτό το σκοτεινό μυστήριο. Ρωτήσαμε για εσάς ένα τυχαίο δείγμα αρσενικών των οποίων οι περισσότερες γκόμενες έχουν δηλώσει ότι έχουν πάει με τρεις. Ορίστε τι μας είπαν:

Ηλίας (ο γνωστός):

«Κοίτα, οι γυναίκες με τον πρώτο τους μένουν για καιρό (σσ. Α, ρε Ηλία γατόνι, στα δάχτυλα την παίζεις τη γυναικεία ψυχολογία), οπότε πες έκανε σεξ πρώτη φορά στα 18-19 (!), να έμεινε και 4-5 χρόνια με τον τύπο, έφτασε 24. Ε, κανένα χρόνο δεν θα έκανε να τον ξεπεράσει (σσ. και παραπάνω καλέ, είναι γνωστό ότι οι γυναίκες όταν χωρίζουν το κλειδώνουν τουλάχιστον για μια τριετία ως ένδειξη πένθους), 25, μένουν άλλα 5 χρόνια. Ε, μέσα σε πέντε χρόνια δε θα έκανε και δυο σχέσεις από 2-2,5 χρόνια? (σσ. α, την πουτάνα!) Ορίστε, τριάντα!»

Νικόλας (36 ετών, τελευταίως δεν του κάθεται γκόμενα άνω των 19):

«Ρε συ, μιλάμε για γυναίκες πιο… πώς να το πω? Του σπιτιού, που δεν πολυέβγαιναν, δεν ήξεραν πολύ κόσμο… Ξέρεις, ήσυχες.»
Ξέρω, ήσυχες, όχι σαν εμάς τις φίλες σου που είμαστε εξώλης και προώλης. Αμ τα τραβάει ο οργανισμός σου.

Ορέστης (τα έχει με την Άννα, ετών 29 και έχει πάει με τρεις):

«Α, η Άννα είναι της σχέσης, ήταν δυο χρόνια με τον πρώτο της, τέσσερα με τον δεύτερο και τώρα δυο μαζί μου…»
Σύνολο οκτώ, οπότε δύο τα τινά:
α) η Άννα έκανε σεξ πρώτη φορά στα 21, πράγμα εντελώς φυσιολογικό (για το 1920)
β) έκανε σεξ νωρίτερα και στο ενδιάμεσο την έβγαζε με γιόγκα

Πέτρος:

«Όλες πουτάνες είναι»
(Δεν λαμβάνεται σοβαρά υπ’ όψη, μόλις τον παράτησε η γκόμενά του για έναν μπάρμαν)

Μάνος (τα έχει εδώ και τρία χρόνια με τη Νάντια την οποία κερατώνει ασυστόλως):

«Κοίτα, καμία δεν θα έλεγε τόσο χοντρό ψέμα. Θέλω να πω, δεν μπορεί να έχει πάει με είκοσι και να λέει τρεις, έτσι δεν είναι?»
Έτσι. Κι εσύ που έχεις πηδήξει το μισό λεκανοπέδιο Αττικής δεν λες στη Νάντια ότι δεν έχεις πάει με καμία άλλη. Ε?

And the Oscar goes:
Στο Στέλιο (ερωτεύτηκε τη Γιάννα, την οποία γνώρισε στο γυμναστήριο και πήδηξε την ίδια μέρα –στο γυμναστήριο. Η Γιάννα του είπε ότι ήταν ο τρίτος της. Ο Στέλιος την πίστεψε –και έφαγε μούντζες από όλους του φίλους του, ακόμη και τους πιο αφελείς)

«Γιατί να μην την πιστέψω?»
Γιατί ρε μαλάκα Στέλιο αν ήσουν ο τρίτος της δεν θα σου καθόταν στις ντουζιέρες πριν καλά καλά της πεις το όνομά σου.
Μια βδομάδα μετά ο Στέλιος συνάντησε τυχαία τον Αντώνη, ο οποίος είχε επίσης πηδήξει τη Γιάννα –μαζί με έναν φίλο του. Δεν κατάλαβα ποτέ την απογοήτευση του Στέλιου, διότι το σύνολο έβγαινε όντως τρεις.

Συμπέρασμα:
Με τρεις, κορίτσια. Μη σου πω ότι πετάμε και μια σπαλομπριζόλα στο κρεβάτι να τρέξει λίγο αιματάκι και το παίζουμε παρθένες.

ΥΓ: Απορείτε με το πόσο οπισθοδρομικές και ξεπερασμένες ακούγονται αυτές οι απόψεις? Δυσκολεύεστε να πιστέψετε ότι υπάρχουν ακόμα άντρες που πιστεύουν ότι ένας άντρας που έχει πάει με πολλές και μια γυναίκα που έχει πάει με πολλούς «δεν είναι το ίδιο»? Σας πληροφορώ ότι οι φίλοι μου είναι κανονικοί, χαλαροί τύποι που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Το γιατί ξαφνικά μεταμορφώνονται σε Γιώργο Φούντα όταν αναφέρεται αυτό το θέμα, θα μας απασχολήσει μια άλλη φορά…

Η διαβολοβδομάδα

2010-03-10T21:43:00.005+02:00

Χθες βγήκα από το νοσοκομείο. Δεν ήταν κάτι σοβαρό, μια επέμβαση ρουτίνας (αν και ομολογουμένως ο πόνος καθόλου ρουτίνα δεν ήταν, ούτε να το θυμάμαι δεν θέλω).

Έμεινα μέσα 5 νύχτες και 6 μέρες. Κατά το διάστημα αυτό κατάλαβα τρία πράγματα:
1. Τα δημόσια νοσοκομεία καλό θα ήταν να έχουν απ’ έξω κανένα κόκκινο φωτάκι γιατί είναι τόσο και περισσότερο μπουρδέλα από όσο λένε.
2. Μάνα είναι μόνο μία.
3. Οι φίλοι μου είναι γελοίοι.

Επειδή τις μέρες στο νοσοκομείο ούτε να τις θυμάμαι δεν θέλω (άσε που τις μισές δεν τις θυμάμαι έτσι κι αλλιώς από τους πόνους και τα φάρμακα), αποφάσισα να γράψω για τους φίλους μου και να τους ευχαριστήσω για την υποστήριξή τους, αλλά και να τους ξεφτιλίσω δημοσίως (καλά να πάθουν οι άχρηστοι, τόσα χρόνια δημοσιογράφος και ούτε ενδιαφέρθηκαν ποτέ να πάρουν ένα κείμενό μου να διαβάσουν).

Θα ξεκινήσω από το Δημήτρη, που είναι ο καινούριος μου γκόμενος (των τελευταίων μηνών). Ο Δημήτρης, που λέτε, πρέπει να είναι πολύ γκαντέμης και να σιχτιρίζει την ώρα και τη στιγμή που με γνώρισε, γιατί μέσα στους λίγους μήνες που είμαστε μαζί έχω πάθει μία ρήξη χιαστού που με άφησε κουτσή για δυο-τρεις μήνες και του φορτώθηκα κανονικά και τώρα έκανα και την εγχείρηση οπότε για λίγο καιρό δεν θα μπορώ να κουνηθώ και τον τρέχω όλη μέρα.

Ο τυχερός αυτός νέος, λοιπόν, ήταν και εκείνος που με πήγε στο νοσοκομείο κακήν κακώς την Τετάρτη το βράδυ που έγινε το συμβάν. Εγώ από εκείνο το βράδυ δεν θυμάμαι τίποτα εκτός του ότι προσπαθούσαν να μου βάλουν ένα σωληνάκι στη μύτη που δεν έμπαινε με τίποτα, γιατί λέει έχω στραβό διάφραγμα, και όταν τελικά μπήκε ήταν τόσο επίπονο, που μέχρι το ξημέρωμα που μπήκα χειρουργείο φώναζα όποιον περνούσε από μπροστά μου με μπλε στολή και τους έδειχνα το σωληνάκι με την ελπίδα ότι κάποιος θα με λυπηθεί και θα μου το βγάλει. Αλλά φευ, αυτοί οι νοσοκομειακοί δεν είναι καθόλου ψυχοπονιάρηδες.

Τέλος πάντων τις επόμενες μέρες με είχαν τιγκάρει στον ορό και είχα φουσκώσει σαν λαχανοντολμάς, αλλά ένεκα από τη μία που δεν είχα το μυαλό μου να κοιταχτώ σε καθρέφτη, είχα και τη μάνα μου που επέμενε ότι είμαι μια χαρά από την άλλη, δεν είχα καταλάβει το μέγεθος του πράγματος. Αυτό είχε μια περίεργη παρενέργεια την οποία κατάλαβα όταν σηκώθηκα πλέον από το κρεβάτι: το στήθος μου ήταν τόσο αφύσικα μεγάλο που παραλίγο να φυτευτώ στο πάτωμα με τα μούτρα από το βάρος.

Το απόγευμα ήρθε ο Δημήτρης και με είδε για πρώτη φορά σε μη-οριζόντια θέση και παρά τη στεναχώρια του για τη γενικότερη κατάστασή μου πρέπει να τον ενθουσίασε το γεγονός ότι ξαφνικά είχε για γκόμενα την Ντόλυ Πάρτον, γιατί κάθε φορά που δεν κοιτούσε η μαμά μου μου χούφτωνε το βυζί, μάλλον για να βεβαιωθεί ότι δεν θα ξεφουσκώσει. Επίσης ήθελε να ρωτήσει το γιατρό άμα μπορούμε να το κάνουμε μόνιμο, αλλά ευτυχώς είδε το ύφος μου και μαζεύτηκε.

Η φίλη μου η Κέλλυ ήταν πεπεισμένη ότι έχω κάνει μπότοξ και γι’ αυτό έχει τσιτώσει η μούρη μου σαν ντομάτα και προσπαθούσε να εκμαιεύσει την αλήθεια από τις νοσοκόμες, οι οποίες την κοίταζαν σαν εξωγήινη, αφού η λέξη μπότοξ σε μια πτέρυγα γεμάτη συνταξιούχους του ΟΓΑ που έφερναν τάπερ με κεφτέδες για να φιλέψουν τους συγγενείς των ασθενών πρέπει να ακουγόταν τουλάχιστον σαν ανέκδοτο.

Το δίδυμο Μάνος – Άλκης παραλίγο να με ξαναστείλει στο χειρουργείο. Ο Μάνος θεώρησε καλή ιδέα να μου λέει μαλακίες για να μου φτιάξει τη διάθεση, σκέψη που ήταν καλή στη θεωρία μόνο, γιατί στην πράξη το γέλιο ήταν για μένα α)εξαιρετικά επίπονο και β) μάλλον επικίνδυνο, αφού είχα ράμματα στην κοιλιά τα οποία ήταν έτοιμα να ανοίξουν. Ο δε Άλκης είναι πρώην συγκάτοικός μου και κινητή καταστροφή (όσο καιρό μέναμε μαζί δεν μου άφησε σερβίτσιο για σερβίτσιο). Πριν προλάβει ακόμη να πει γεια, έριξε το κινητό του στο πάτωμα, σκόνταψε στο σωληνάκι του ορού και τέλος –φεύγοντας βιαστικά για να φωνάξει τη νοσοκόμα να διορθώσει τον ορό- άφησε το κράνος του πάνω στην εγχειρισμένη μου κοιλιά.

Η αδερφή μου ήρθε την τέταρτη μέρα για να αντικαταστήσει τη μάνα μου (που είχε να κοιμηθεί τρεις νύχτες και είχε αρχίσει να αποκτά την απόχρωση της γυψοσανίδας). Η αδερφή μου λοιπόν, μάλλον ενθουσιάστηκε από το γεγονός ότι θα περνούσαμε τόσο χρόνο παρέα –αφού τους τελευταίους μήνες δεν βλεπόμαστε και πολύ συχνά- οπότε αποφάσισε να μου διηγηθεί όλες τις φορές που μας είχαν κάνει ρεζίλι οι γονείς μας από τα τρία μας μέχρι τώρα (δεν ξέρω τι γονείς έχετε εσείς, αλλά οι δικοί μας είναι νούμερα). Γέλασα τόσο πολύ, που χρειάστηκα ένα σκασμό παυσίπονα και τα ράμματα ήταν στο τσακ να εκραγούν.

Τελευταία μέρα ήρθε και η φίλη μου η Λετίτσια (άντε καλά, Κατερίνα τη λένε αλλά είπα να το κάνω πιο εξωτικό για να δώσω μια πικάντικη πινελιά στο κείμενο). Η Λετίτσια-Κατερίνα, λοιπόν, που είναι και η καλύτερή μου φίλη, φοβάται τα νοσοκομεία όπως ο διάολος το λιβάνι οπότε όλες τις υπόλοιπες μέρες έκανε το κορόιδο, αλλά τη τελευταία την έφαγαν οι τύψεις και αποφάσισε να κάνει την καρδιά της πέτρα.

Εκείνη τη μέρα μου είχε πει ο γιατρός ότι μπορώ να φάω και φαγητό, διότι μέχρι τότε τρεφόμουν με ορό, με εξαίρεση ένα νερόβραστο φιδέ που είχα φάει την προηγούμενη. Έχοντας, λοιπόν, δοκιμάσει ήδη το μενού του νοσοκομείου, είπα στην Κατερίνα να μου φέρει μια κοτόσουπα ή κάτι σχετικό. Και μου έφερε ψαρονέφρι με πατάτες. Πήγα να της το φορέσω καπέλο, αλλά δεν είχα φάει πόσες μέρες και δεν άντεξα, έπεσα με τα μούτρα –δυστυχώς μπήκε ο γιατρός μου και με πέτυχε μπουκωμένη με το κοψίδι και έπαθε υστερία, οπότε με πόνο καρδιάς αναγκάστηκα να αφήσω το μισό –το έφαγα κρυφά το βράδυ που κοιμόντουσαν όλοι.

Τώρα είμαι στο σπίτι. Του Δημήτρη, φυσικά. Έχω πάρει αγκαλιά το λάπτοπ και αποβλακώνομαι όλη μέρα. Επίσης παρακολουθώ στενά τα θέματα της επικαιρότητας –δηλαδή την οικονομική κρίση και τη Τζούλια.

Α, δεν σας είπα. Δυο μέρες πριν το χειρουργείο, είχα πιάσει καινούρια δουλειά. Γκαντεμιά;

Κάνε κι εσύ ένα μωρό –μπορείς!

2010-02-13T02:12:00.002+02:00

Τα 30 είναι μια κομβική ηλικία. Κατ’ αρχήν, ακούγεται τελείως διαφορετικά ακόμα και από το 29, κι ας έχουν μόλις ένα χρόνο διαφορά. Πώς να το κάνουμε, ρε παιδί μου, άλλο να ξεκινάει η ηλικία σου από είκοσι και άλλο από τριάντα. Άσε που όταν μπεις στα τριάντα, ξαφνικά η ζωή σου μετατρέπεται σε έναν αγώνα δρόμου να προλάβεις όλα όσα έπρεπε να έχεις ήδη κάνει μέχρι τα τριάντα, αλλά ήσουν είτε πολύ απασχολημένος, είτε πολύ τεμπέλης για να κάνεις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αρχίζει μια υποσυνείδητη αντίστροφη μέτρηση. Πλέον δεν μετράς «είκοσι και ένα, είκοσι και δύο, είκοσι και τρία», αλλά «εννιά πριν τα σαράντα, οκτώ πριν τα σαράντα, εφτά πριν τα σαράντα» και τα άτιμα τα σαράντα μένουν εκεί, να αιωρούνται πάνω από το κεφάλι σου σαν υπερφυσική καρμανιόλα.

Όχι ότι έχουν κάτι στραβό τα σαράντα, να μην παρεξηγηθώ. Απλά, να ρε παιδί μου, πώς να το πω, είναι λίγο περίεργο που ξαφνικά δεν είσαι ο «μικρός» της παρέας, που ξαφνικά έχεις πηδήξει ακούσια σε ένα εντελώς διαφορετικό ηλικιακό τάργκετ γκρουπ και που ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχεις περισσότερα να πεις με τις μαμάδες αντί για τους 22χρονους που έχουν το θράσος να κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Διάβασα κάπου ότι μετά τα τριάντα, όλες οι ηλικίες εξισώνονται. Ή κάπως έτσι. Αυτό ήταν το νόημα πάντως. Μεγάλη αλήθεια, κατά τη γνώμη μου.

Μετά, είναι και το άλλο. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν με διαφορετικές ταχύτητες. Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική τους ηλικία. Ο πατέρας μου ας πούμε –πραγματική ηλικία 61- δεν θα πρέπει να ‘ναι πάνω από 16-17. Και αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα, αν ξαφνικά οι γύρω σου δεν άρχιζαν να παντρεύονται και να γεννοβολάνε κουτσούβελα λες και βάλθηκαν να λύσουν το δημογραφικό της χώρας. Αλλά και αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα, αν δεν θεωρούσαν ότι τα τριάντα είναι η ηλικία όπου ΠΡΕΠΕΙ να τα σκεφτείς αυτά τα πράγματα.

Καλό πράγμα τα παιδιά, δε λέω. Διαιώνιση του είδους, σκοπός του ανθρώπου, και όλα αυτά. Αλλά τι θα γίνει με εμάς τους ολίγον αργοπορημένους, αγαπητοί; Και στο σημείο αυτό θέλω να καταγγείλω τον κοινωνικό ρατσισμό που αισθάνομαι ως τριαντάχρονη που δεν της έχει ακόμη ξυπνήσει κανένα ένστικτο που να την κάνει να αρθρώνει ασύντακτα επιφωνήματα με φωνή που μοιάζει λες και έχει καταπιεί ήλιο στη θέα ενός μωρού. Γεγονός που αρνούνται πεισματικά να εννοήσουν οι προσφάτως μωρογεννήσαντες φίλοι μου. Οι οποίοι, θέλω επίσης να καταγγείλω, ήταν τα μεγαλύτερα ρεμάλια της Αθήνας και μέχρι πρότινος ακούγανε παντρειές και παιδιά και ξίνιζαν τη μούρη τους λες και ήπιαν τριών μηνών ληγμένο γάλα.

Φαίνεται, όμως, ότι υπάρχει μια ειδική ορμόνη που εκκρίνεται και στα δύο φύλα των νιόγεννων (κατά το νιόπαντρων), η οποία μεταλλάσει το χαρακτήρα τους και τους μετατρέπει από φυσιολογικούς ανθρώπους σε ΓΟΝΕΙΣ. Αυτό είναι ένα στάδιο παραπάνω από τον homo σχέσιους, που παθαίνει μετάλλαξη όταν βρίσκεται μέσα σε σχέση. Κατ’ αρχήν, ο νιόγεννος μιλά για τον εαυτό του στον πληθυντικό και συνήθως οι απαντήσεις του είναι ελαφρώς εκτός θέματος σε σχέση με το ερώτημα που του έχεις υποβάλλει, αφού αυτό που θέλει είναι να σου μιλήσει για την εμπειρία του ως ΓΟΝΙΟΣ και θες δεν θες θα τ’ ακούσεις. Ρωτάς, ας πούμε: «Πού ‘σαι βρε μαλάκα Γιώργο;» και ο Γιώργος ανοιγοκλείνει τα μάτια του εκστασιασμένος και αρχίζει να σου διηγείται τη μαγική εμπειρία του τοκετού, μιλώντας απαραιτήτως σε πρώτο πληθυντικό. «Είχαμε εύκολη γέννα, ένα τσουπ κάναμε και να ‘τος ο παιδαράς, καθόλου δεν μας παίδεψε» -και πώς να σε παιδέψει, δηλαδή, που την ώρα που έβγαινε ο παιδαράς εσύ μοίραζες πενηντάευρα στις νοσοκόμες. Τέλος πάντων. Και πάει καλά που πρέπει να ακούσεις πόσο γάλα κατέβασε η ΜΗΤΕΡΑ, πόσα δόντια έχει βγάλει ο παιδαράς, αν κοιμάται ήσυχα το βράδυ, πότε κάνει κακάκια και όλα τα σχετικά.

Μετά, έρχεται το δεύτερο μέρος του μαρτυρίου. Διότι οι ΓΟΝΕΙΣ δεν αρκούνται στο να σου τρίβουν στα μούτρα την ευτυχία τους μην τυχόν και δεν την αντιληφθείς από μόνος σου. Θέλουν να εννοήσεις ότι βρήκαν το ΝΟΗΜΑ και κυρίως, ότι ΠΡΕΠΕΙ να το βρεις κι εσύ. Πάνω, λοιπόν, που έχει τελειώσει το μπεν χουρ της γέννας, έρχεται η ερώτηση των πενήντα χιλιάδων ευρώ: «Άντε, φιλενάδα, εσύ πότε θα κάνεις ένα μωρό;».

Τι να τους πεις τώρα; Και πόσο μάλλον όταν συνοδεύεσαι από τον καινούριο σου γκόμενο που γνώρισε μόλις σήμερα τους μωρόπληκτους μεταλλαγμένους που κάποτε ήταν οι φίλοι σου και βρίσκεται ξαφνικά ο καημένος κολλημένος στον τοίχο, σχεδόν να απολογείται που δεν σε στεφανώνεται για να αραδιάσετε μια οκά κουτσούβελα να φχαριστηθούν. Άντε να του εξηγήσεις ότι εσύ ήθελες απλά να γνωρίσει τους φίλους σου, δηλαδή τους ανθρώπους που ήταν κάποτε οι φίλοι σου, πριν να μεταμορφωθούν σε σχιζοφρενείς που μιλάνε στον πρώτο πληθυντικό και η θεματολογία τους εξαντλείται στις έξυπνες πάνες βρακάκια…

Είμαι τριάντα και δεν θέλω ακόμα να γίνω μάνα. Μπορώ;

Όλα του γάμου δύσκολα...

2009-06-05T18:40:00.004+03:00

Το Σάββατο παντρεύτηκε ο ξάδερφός μου. Εδώ και τρεις μήνες, η μαμά μου με έπαιρνε κάθε μέρα και μου το υπενθύμιζε, αφενός μεν επειδή έχω μνήμη χρυσόψαρου, αφετέρου δε γιατί δεν είμαι και ο πιο συνεπής άνθρωπος του κόσμου. Βέβαια, η τρίμηνη πλύση εγκεφάλου ήταν εντελώς άχρηστη, διότι πάσα πληροφορία που δεν χαρακτηρίζεται ως άμεση προτεραιότητα (και στην κατηγορία αυτή ανήκουν αποκλειστικά και μόνο οι βασικές ζωτικές ανάγκες, άντε και κανένα επαγγελματικό ντεντλάιν), διαγράφεται αυτομάτως από τον εγκέφαλό μου.

Συνεπώς, όταν ήρθε η μέρα το είχα, φυσικά, ξεχάσει. Ευτυχώς, η μαμά-ξυπνητήρι με πήρε απ’ τα άγρια χαράματα και μου το θύμισε. Αφού την μπινελίκωσα που με ξύπνησε απ’ τις 8 Σαββατιάτικο, έφτιαξα καφέ και χώθηκα μες στη ντουλάπα για να προετοιμάσω τη βραδινή ενδυμασία, διότι ήμουν αποφασισμένη να καταπλήξω τα πλήθη (δηλαδή το σόι του ξάδερφου απ’ το χωριό και κάτι ξέμπαρκους που όπως γάμος και χαρά…).

Κατέληξα σε δύο φορέματα. Το ένα ήταν λευκό στράπλες με κάτι τριαντάφυλλα να, με το συμπάθιο και το άλλο ένα επίσης στράπλες πράσινο χρυσομυγέ. Με το ένα ήμουνα σαν την Αλίκη Βουγιουκλάκη και με το άλλο σαν πορτατίφ. Δεν ήξερα ποιο από τα δύο ταίριαζε καλύτερα με την περίσταση. Από τη μία ήταν καλοκαιράκι και μου πήγαινε κάτι πιο ανάλαφρο, από την άλλη η μαμά και η θεία μου νομίζανε μάλλον ότι παντρεύουν τη Μαρί Σαντάλ με τον Παύλο και είχαν παραγγείλει κάτι τουαλέτες λες και πηγαίνανε στα Όσκαρ.
Μετά, σκέφτηκα ότι αφού, όπως και να ‘χει, θα φορέσω κάτι στράπλες, καλό θα ήταν να έχω και ένα εντυπωσιακό μαύρισμα για να το αναδείξω (ναι, ξέρω, σε δέκα χρόνια θα μοιάζω με πατημένη σταφίδα). Σελώθηκα, λοιπόν, τον εξοπλισμό παραλίας (κινητό-πετσέτα-σκύλο) και εφόρμησα στην κοντινή πλαζ.

Κατά τις 7.00 το απόγευμα, εκεί που έλιαζα το φιδίσιο 1,65 κορμί μου, χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ναι, ορθώς μαντέψατε, ήταν η χορηγός της cosmote –η μαμά μου.

«Ξεκίνησες;», με ρώτησε.
«Όχι, τώρα φεύγω να πάω να ετοιμαστώ», της εξήγησα.
«Τι λες παιδάκι μου, σε μια ώρα ξεκινάει ο γάμος, πάλι ρεζίλι θα μας κάνεις», εξερράγη η μήτηρ.
Στο σημείο αυτό προσβλήθηκα, αλλά είπα να δώσω τόπο στην οργή.
«Σε μια ώρα θα είμαι εκεί» πέταξα βιαστικά και της το έκλεισα στα μούτρα, πριν προλάβει να εκφέρει άποψη.

Σημειωτέον ότι η απόσταση από το σπίτι μου στην εκκλησία –που δεν ήξερα και πού ακριβώς βρισκόταν- ήταν περίπου 40 λεπτά.
Μάζεψα βιαστικά τα υπάρχοντά μου και άρχισα να τρέχω. Εκεί που έτρεχα συνειδητοποίησα ότι ξέχασα το σκύλο μου, οπότε γύρισα πίσω βρίζοντας και μετά έτρεχα πιο πολύ.

Έκανα ένα γρήγορο μπάνιο κατά το οποίο γκρέμισα την κουρτίνα –διότι ως γνωστόν όποιος βιάζεται σκοντάφτει και συνήθως στα χειρότερα σημεία- στέγνωσα λίγο τα μαλλιά μου ίσα να μην στάζουν πάνω στο λευκό φόρεμα –που θα αναδείκνυε καλύτερα το νεοαποκτηθέν μαύρισμά μου και ξεκίνησα να ετοιμάζομαι.

Αφού ντύθηκα και βάφτηκα υποτυπωδώς –μάσκαρα, ρουζ, λιποζάν (δεν έβρισκα τα λιπ γκλος)- πήρα ένα ζευγάρι πέδιλα στο χέρι και άρχισα να κατεβαίνω ξυπόλυτη τις σκάλες. Όταν έφτασα στο ισόγειο συνειδητοποίησα ότι ειχα πάρει μαζί και τον σκύλο, οπότε ξανανέβηκα βρίζοντας για να τον αφήσω και μετά έτρεχα ακόμη περισσότερο –με αποτέλεσμα να πατήσω ένα γυαλί στο δρόμο και να γεμίσω τα καινούρια μου πέδιλα με αίματα.

Τέλος πάντων με τα πολλά κατάφερα να φτάσω στην εκκλησία λίγο πριν τελειώσει η τελετή. Έξω από την εκκλησία βρήκα τον πατέρα μου να καπνίζει.
«Γεια σου μπαμπάκα», τον χαιρέτησα με χάρη, σίγουρη ότι θα είναι πολύ περήφανος που έχει τόσο όμορφη κόρη –και μαυρισμένη.
«Χα,χα πώς είσαι έτσι, σαν ντομάτα λιαστή».

Το άφησα να περάσει έτσι επειδή είναι μεγάλος άνθρωπος και άσχετος από μόδα και μπήκα στην εκκλησία. Η μαμά μου ήταν στην πρώτη γραμμή.
«Γεια σου μανούλα», είπα και τη φίλησα.
«Μπα, μας έκανες την τιμή; Τράβα να βρεις τον πατέρα σου που έχει περάσει όλο το γάμο έξω για να καπνίζει και πες του να τσακιστεί». Η μαμά μου ήταν πάντα δημοκρατικός άνθρωπος. «Και γιατί είσαι σαν να σε ψήσανε στον φούρνο;».

Την τύφλα τους δεν ξέρουν αυτοί οι γονείς.

Τέλος πάντων υπάκουσα γιατί την είχα λερωμένη τη φωλιά μου και πήγα και έφερα το απολωλός πρόβατο. Ο πατέρας που δεν είναι και πολύ φαν της εκκλησίας πήγε και καταχωνιάστηκε πίσω πίσω –στη γαλαρία, ας πούμε- δίπλα στον φίλο του τον Αλέκο. Εκείνη τη στιγμή κάτι έλεγε ο παπάς για το γάμο του Ζαχαρία και της Ελισσάβετ.
«Ποιος είναι ο Ζαχαρίας και η Ελισσάβετ;», ρωτάω απορημένη.
Δεν έχασε ευκαιρία ο μπαμπάς. «Αλέκο, πάμε να φύγουμε, σε λάθος γάμο ήρθαμε, χα χα!»
«Ο γάμος του Ζαχαρία και της Ελισσάβετ, είναι στο Ευαγγέλιο βρε μ.…κα», λέει ο Αλέκος.
«Μη λες μ….κα μες στην εκκλησία καλέ!», με έπιασε εμένα το Χριστιανικό μου.
Ο πατέρας μου το σκεφτότανε. «Α, ξέρω, ο Ζαχαρίας, αυτός με τη φάλαινα», λέει.
«Μπαμπά άσ’το, δεν το ‘χεις».
«Καλά, πάω έξω να κάνω τσιγάρο». Μέχρι να τελειώσει ο γάμος πρέπει να κάπνισε ίσα και ένα πακέτο.

Τελικά, ήρθε η ώρα να χαιρετήσουμε το γαμπρό και τη νύφη. Όταν έφτασα, τους αγκάλιασα προσεκτικά (γιατί είχα αρχίσει να τσούζω ολόκληρη) και τους ευχήθηκα να ζήσουν. «Ευχαριστώ αγάπη μου», απάντησε ο ξάδερφος, «γιατί είσαι σαν μπαρμπούνι;»
«Άντε τώρα μη σου πω και ‘σένα, μέρα που είναι».

Μετά πήγαμε στο κέντρο. Εγώ στο μεταξύ είχα αρχίσει να νιώθω σαν μαριναρισμένος γαύρος και δεν μπορούσα να κουνηθώ. Ο γαμπρός και η νύφη, δεν έλεγαν να φανούν. «Μα πού στο διάολο είναι, έχουμε και δουλειές», ρώτησα. «Άντε ρε βλήμα που έχεις και δουλειές, δεν κοιτάς που είσαι σαν μπακαλιάρος. Βγάζουν φωτογραφίες», μου εξήγησε η αδερφή μου που έχει παντρευτεί και τα ξέρει αυτά.

Μιάμιση ώρα μετά, ακόμα να φανούν. Η τραγουδίστρια είχε αρχίσει να τσαντίζεται, γιατί αλλιώς είχε κανονίσει το πρόγραμμα και δεν της έβγαινε. «Μα πού είναι οι νεόνυμφοι;», μας ρώτησε κάποια στιγμή μέσω μικρόφωνου. Ο θείος μου σηκώθηκε και πήρε το μικρόφωνο. «Συγνώμη για την καθυστέρηση, ο γιος μου έχει πάρει τη νύφη και έχουν πάει στο Καραϊσκάκη να βγάλουνε φωτογραφίες», εξήγησε στους καλεσμένους. «Όπως ξέρετε, είναι άρρωστος γαύρος», συμπλήρωσε με καμάρι.
«Και η νονά μου είναι σαν γαύρος», πετάχτηκε η ανιψιά μου.
«Σκάσε μπασμένο», είπα και της πάτησα το πόδι.

Τέλος πάντων στο τέλος ήρθανε και άρχισε το γλέντι. Και όταν λέω γλέντι, το εννοώ, διότι η θεία μου είναι από ένα χωριό της Ηπείρου και ο γάμος είχε θέμα ηπειρώτικο. Όπερ εστί κλαρίνα. Εγώ, είχα τα εγκαύματά μου, είχα και μια νύστα από την πολύωρη έκθεση στον ήλιο και το πρωινό ξύπνημα, είχα και τα νταούλια να βαράνε δίπλα στο αυτί μου, δεν μπορούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Αλλά τι να τους έλεγα; Πήγα, λοιπόν, και πλεύρισα την ανιψιά μου, που της είχα υποσχεθεί ότι θα κοιμηθεί σπίτι μου.

«Νυστάζεις αγάπη μου;», τη ρώτησα γλυκά.
«Όχι νονούκο, θέλω να χορέψω».
«Άμα δεν πας να τους πεις ότι νυστάζεις δεν θα σε πάρω σπίτι μου», την εκβίασα.
Ευτυχώς ο εκβιασμός έπιασε και η μικρή έδωσε ερμηνεία για Όσκαρ, μέχρι και στο σερβιτόρο είπε ότι νυστάζει και έριχνε κάτι χασμουρητά άλλο πράγμα. Εγώ από δίπλα κούναγα το κεφάλι με δήθεν απογοήτευση και πετούσα κάτι «δεν θέλω να φύγω, αλλά τι να κάνω, η μικρή…».

Στο δρόμο της επιστροφής η ανιψιά μου γκρίνιαζε που φύγαμε τόσο νωρίς και με έβαλε να της υποσχεθώ ότι την άλλη μέρα θα της πάρω παγωτό, κόκα κόλα και πατατάκια για να μην με προδώσει.

Χθες, είδα τις φωτογραφίες του γάμου. Μοιάζω σαν μπακαλιάρος πλακί.

Του μίτινγκ...

2009-05-28T14:30:00.003+03:00

Αφού περιπλανήθηκα για τρία χρόνια στις τέσσερις ηπείρους (η Αμερική μου ξέφυγε), επέστρεψα στα πάτρια εδάφη και αποφάσισα να επανενταχθώ στο εργατικό δυναμικό της χώρας μας, διότι είμαι υπεύθυνος πολίτης και θέλω να παράγω έργο (άντε, καλά, έπαιξε λίγο ρόλο και που δεν είχα βρακί να φορέσω μετά από τόσα ταξίδια).

Οπότε, έπιασα δουλειά. Δεν είναι ακριβώς το στοιχείο μου, αλλά ένεκα η ανάγκη και η ρημάδα η οικονομική κρίσις, άλλοι δυσκολεύτηκαν, άλλοι βρήκαν ευκαιρία να μην πληρώνουν το προσωπικό, κάνει ό,τι μπορεί ο καθείς για να βγάλει τα προς το ζην.
Σ'άυτή τη δουλειά, λοιπόν, όλοι που έχουμε μαζευτεί εκεί είμαστε πολύ σπουδαίοι άνθρωποι και κάνουμε πολλά μίτινγκ, διότι προφανώς έχουμε πολλά μείζονα θέματα να διευθετήσουμε. Κάθε πρωί, κάνουμε μίτινγκ. Κάθε απόγευμα, κάνουμε μίτινγκ.

Και μία στο τόσο, κάνουμε ένα γενικό μίτινγκ, που σημαίνει ότι αντί να κάνουμε σπαστά μίτινγκ ανά τμήμα, μαζευόμαστε όοοοολοι μαζί και λέμε ό,τι λέμε και στα υπόλοιπα μίτινγκ για τα ξανακούμε και να τα εμπεδώσουμε.
Το μόνο δε αποτέλεσμα όλων αυτών των μίτινγκ, είναι ότι πάει πίσω η δουλειά και αναγκάζομαι να ξημερώνομαι στο γραφείο.

Σήμερα, λοιπόν, κάναμε (πάλι) ένα τέτοιο γενικό μίτινγκ. Καθίσαμε στο μεγάλο τραπέζι των μίτινγκ, πήραμε τις σοβαρές μας φάτσες όπως επέβαλε η περίσταση και αρχίσαμε να αναλύουμε αυτά που θέλουν ανάλυση, να οργανώνουμε αυτά που θέλουν οργάνωση, να ενημερώνουμε για αυτά που θέλουν ενημέρωση και να παρουσιάζουμε αυτά που θέλουν παρουσίαση.

Εγώ, την ώρα που οι άλλοι ανέλυαν, οργάνωναν, ενημέρωναν και παρουσίαζαν, είχα πάρει ένα ύφος που ήλπιζα να εκληφθεί ως ενδιαφέρον προς τα τεκταινόμενα και είχα μεταφερθεί σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ο ήχος από τις φωνές γύρω μου είχε μετατραπεί σε ένα ευχάριστο βουητό, κάτι σαν το κύμα της θάλασσας και πολύ ωραία περνούσα –που και που κουνούσα το κεφάλι μου καταφατικά, ότι και καλά παρακολουθώ με μεγάλη αφοσίωση, μη με πάρουνε χαμπάρι ότι δεν έχω ακούσει λέξη απ’ όσα λένε.

Και αναρωτιόμουνα.
Μα τι μανία είναι αυτή τέλος πάντων με τα μίτινγκ? Και καλά, να είσαι ο Μπιλ Γκέιτς και να συνεδριάζεις με το συμβούλιό σου για να αποφασίσετε το μέλλον των επιχειρήσεων σας, πάει στο διάολο. Εμείς είμαστε δέκα άνθρωποι όλοι κι όλοι και δεν δουλεύουμε για κανέναν οικονομικό κολοσσό, δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε ένας προς έναν?

Και εδώ έρχεται το δεύτερο μαρτύριο. Θες να πεις κάτι στο διπλανό σου, ας πούμε, που το γραφείο του είναι στα τρία μέτρα απ’ το δικό σου. Δεν θα του μιλήσεις απ’ ευθείας. Όοοοχι. Θα τον καλέσεις στο εσωτερικό του νούμερο. Βέβαια. Διότι όπως προείπα είμεθα σπουδαίοι και ο κώδικας της εταιρείας απαιτεί να συμπεριφερόμαστε ως τέτοιοι.

Θέλω αναπτήρα ας πούμε? Θα καλέσω τη συνάδελφο στο διπλανό γραφείο και θα της πω «Ελεάνα, μου πετάς τον αναπτήρα?». Και η Ελεάνα θα μου τον πετάξει (συνήθως στο κεφάλι και με ταχύτητα μπάλας του μπέιζμπολ, γιατί εμείς οι γυναίκες έχουμε ένα πρόβλημα, νομίζουμε ότι δεν έχουμε αρκετή δύναμη και κάνουμε τα πάντα με υπερπροσπάθεια, γι’ αυτό ρημάζουμε τις πόρτες των αυτοκινήτων).

Άμα δε, θες να μιλήσεις στο διευθυντή (που κατά τα άλλα παίζουμε σφαλιάρες), πρέπει να περάσεις ολόκληρη διαδικασία. Πρώτα θα καλέσεις την ιδιαιτέρα του (απόσταση τέσσερα μέτρα, είναι μακριά, πού να τρέχεις), θα αιτηθείς ακρόαση, εκείνη θα τον καλέσει, θα του μεταφέρει το αίτημα, στη συνέχεια θα καλέσει εσένα, θα πας στο γραφείο της και θα τον ειδοποιήσει ότι είσαι εκεί (επειδή είναι και μακριά και θέλει κάποια ώρα μέχρι να φτάσεις) και θα περάσεις στο γραφείο του. Συνολικός χρόνος, ένα τέταρτο για δουλειά που θα μπορούσε να γίνει σε 2 λεπτά. Τώρα, άμα μπεις μέσα, μπορείς να τον πεις και μ...κα, δεν τρέχει τίποτα. Αλλά το πρωτόκολλο, πρωτόκολλο.

Έτσι είμαστε εμείς οι σπουδαίοι άνθρωποι. Δεν μπορούμε να συμπεριφερόμαστε λες και είμαστε τυχαίοι.

Αλλού βαρούν τα κρούταλα κι αλλού χορεύει η Χάιδω. Λέω να γίνω σερβιτόρα…

Η μουντζα

2007-11-13T18:42:00.001+02:00

Τελευταίως με έχει απασχολήσει πολλάκις. Ποιο πράγμα? Η γνωστή σε όλους μας ελληνοπρεπέστατη μούντζα. "Γιατί?", θα αναρωτιόταν οποιοσδήποτε νοήμων άνθρωπος, που έχει κάτι καλύτερο να κάνει με τη ζωη του απ'το να αναλώνεται σε ασυνάρτητους συλλογισμούς. Επειδή, όμως, εγώ τελευταίως δεν έχω τίποτα το εποικοδομητικό ή δημιουργικό ή στοιχειωδώς ενδιαφέρον να ασχοληθώ (παρατεταμένη περίοδος ανεργίας που τείνει να μετατραπεί σε αεργία), έχω πλέον εντρυφήσει στους κάθε είδους ασυνάρτητους συλλογισμούς.

Εξ' ου και ο εν λόγω προβληματισμός μου περί της μούντζας. Κατ' αρχάς, ας επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε την διπλή έννοια και χρησιμότητα της μούντζας.

Μούντζα, λοιπόν, είναι το βραβείο της ανοιχτής παλάμης που απονέμουμε με υπερηφάνια στον αιώνιο Έλληνα οδηγό ταξί (κοινώς ταρίφα), ο οποίος αποφασίζει να περάσει από τη δεξιά λωρίδα στην αριστερή, χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση (τα φλας είναι προαιρετικά στον ελληνικό ΚΟΚ, η συχνή χρήση τους, δε, τιμωρείται με λιθοβολισμό, εξ'ου και οιταξιτζήδες, που ξέρουν καλύτερα απ'τον καθένα, τα αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι) και χωρίς να κοιτάξουν, έστω τους καθρέφτες (των οποίων η χρησιμότητα περιορίζεται στο να ισιώνεις τη χωρίστρα ή να βγάζεις τα μαυράκια απ'τα δόντια). Η μούντζα αυτή, γνωστή και ως βασιλική, συνοδεύεται συνήθως από βρυχιθμούς, άναρθρες κραυγές και μπινελίκια, αναλόγως της σοβαρότητας του περιστατικού, του χαρακτήρα κάθε ανθρώπου και του πόσο στραβά ξύπνησε το συγκεκριμένο πρωί.

Αυτή είναι η πιο αθώα και αβλαβής μούντζα. Το είδος της μούντζας που με απασχολεί τελευταίως, όμως, είναι το άλλο, το επικύνδυνο. Είναι η μούντζα που συμπεραίνουμε ότι κάποιος μας έχει ρίξει όταν ό,τι -μα ό,τι- κάνεις φαίνεται να πηγαίνει μονίμως και με εξαιρετική ακρίβεια εντελώς στραβά.

Εννοείται ότι δεν μιλάμε για τις απλές, καθημερινές αναποδιές, όπως το να μας χυθεί ο καφές επειδή προσπαθούμε να ισορροπήσουμε την κούπα στον καναπέ, ή το να λερωθούμε με οδοντόκρεμα επειδή επινέμουμε βλακωδώς να πλένουμε τα δόντια μας αφού έχουμε ντυθεί. Όοοοχι. Μιλάμε για την απόλυτη, ολοκληρωτική επιβεβαίωση όλων των νόμων του Μέρφυ (πανάθεμάτονε) ταυτόχρονα. Πώς είπατε? Συμβαίνουν αυτά? Επιτρέψατέ μου να διαφωνίσω, αγαπητοί. Βεβαίως και συμβαίνουν αναποδιές. Βεβαίως και τυγχάνουν μέρες που όλα -μα όλα- πηγαίνουν στραβά. Αυτό, όμως, είναι ριζικά διαφορετικό από την κατ' εξακολούθηση και χωρίς ανάσα καθαρή γκαντεμιά. Και αυτή ακριβώς η τελευταία περίπτωση είναι που φτάνει τον ανυποψίαστο, αγανακτισμένο άνθρωπο στο αμήν, στο οποίο αμήν αναφέρεται και η φράση "αμάν ρε γαμώτο, μούντζα μου ρίξανε?"

Τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής μου υπήρξαν πολύ, πολύ ενδιαφέροντα. Τα είχαν όλα: έρωτες, πάθη, δράματα, μίση, ταξίδια, χωρισμούς, επαγγελματικά ρόλερ κόστερ, κινδύνους, γάμους, κηδείες, ευτυχία, δυστυχία, τα πάντα. Μόνο φόνους δεν είχε, γιατί δεν είναι σήριαλ του Φώσκολου, είναι η ζωή μου. Παράτησα τα πάντα και ξεκίνησα από την αρχή μία, δύο, τρεις, τέσσερις φορές. Περισσότερες απ' ότι το κάνουν άλλοι σε μια ολόκληρη ζωή. Όλα καλά. Ή σχεδόν. Εκτός από νέες εμπειρίες και έντονα συναισθήματα, όμως, είχαμε και ουκ ολίγα δράματα. Και όταν λέω δράματα, το εννοώ. Με όλη την έννοια της λέξης. Για τα δράματα αυτά, λοιπόν, κατηγορούσα αποκλειστικά και αυστηρά τον εαυτό μου.
Όλα αυτά μέχρι σήμερα. Σήμερα, λοιπόν, είχα μία έκλαμψη. Ok, φταίω. Φταίω γιατί βλέπω καθαρά την καταστροφή να έρχεται και αντί να κάνω στην άκρη να με προσπεράσει, πάω και πέφτω με τα μούτρα πάνω της. Φταίω, γιατί είμαι έξυπνο παιδί και αντιλαμβάνομαι τι μου συμβαίνει, αλλά εθελοτυφλώ. Ή δεν με νοιάζει. Και πληρώνω τις συνέπειες -και με το παραπάνω.

Αλλά, βρε παιδί μου, για να είμαι και λίγο ελαστική με τον εαυτό μου (γιατί συνήθως την ελαστικότητα την κρατάω για τους άλλους και τον εαυτό μου τον μαστιγώνω ανελέητα), η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να είμαι και λίγο πιο τυχερή. Τι λίγο, δηλαδή, που δεν έχω πάρει ανάσα τους τελευταίους μήνες. Μιλάμε για την υπέρτατη γκαντεμιά! Στην αρχή, έλεγα "έλα μωρέ, έτυχε". Μετά, απέκτησα ένα μόνιμο ύφος "τι έγινε ρε παιδιά?". Και στο τέλος, με πήρε από κάτω. Αλλά όταν λέμε κάτω, μιλάμε για πολύ κάτω, "ξεπουλάμε λόγω διάλυσης" και τα σχετικά. Και η κατάπτωση αυτή κράτησε για αρκετό καιρό, συνοδευόμενη από αμέτρητες ώρες καναπεδοπροσκόλλησης, τηλεορασοαποβλάκωσης και ταβανοπαρατήρησης και τις "συμβουλές" πολλών από τους φίλους μου, που παρ' ότι έχουν χάσει το μπούσουλα με τα δικά τους προσωπικά, όταν πρόκειται για τα δικά μου γίνονται ως εκ του θαύματος αυθεντίες.

Όλα αυτά μέχρι σήμερα. Όχι, δεν άλλαξε κάτι. Δεν συνέβη κάτι εξαιρετικό, δεν είχα κάποια ένδειξη ότι άλλαξε η τύχη μου, ούτε και είχα καμία επιφοίτιση, να δω τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία, να αναγνωρίσω το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας, να συνειδητοποιήσω ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και άλλα τέτοια φιλοσοφημένα βουδιστικοσυμπαντικά. Απλώς, κάθησα και σκέφτηκα (όπως σοφά τραγούδησε η γνωστή αηδός -όχι, δεν είναι ορθογραφικό λάθος) όλα όσα έχουν συμβεί την τελευταία διετία. Ένα προς ένα. Κάθε μικρή και μεγάλη, σημαντική και ασήμαντη, κατστροφική και αδιάφορη γκαντεμιά. Και μου φάνηκε αστείο. Πολύ αστείο. Και άρχισα να γελάω. Και αν αρχίσω να γελάω, δεν έχω σταματημό. Χαλαρώνω, λοιπόν, και το απολαμβάνω. Διότι, τι νόημα έχει η ζωή, αν δεν μπορούμε να γελάσουμε με το χάλι μας, αγαπητοί?!

Και όσον αφορά στις μούντζες, από 'δω και στο εξής, ένα έχω να πω: Καθρεφτάκι. Χα!

Γαβ Στόρι

2007-06-03T18:44:00.000+03:00

Ο Dr Jekyl και η Miss Elastica γούσταραν ο ένας τον άλλο απ’ την πρώτη στιγμή. Γνωρίστηκαν σε ένα πάρτυ κάπου στη Νότια Ακτή αρχές καλοκαιριού. Η Miss Elastica τον πρόσεξε κατ’ ευθείαν, ήταν ωραίο παλικάρι ο άτιμος και είχε στο βλέμμα κάτι περίεργο που πολύ την ιντρίγκαρε. Κάτι τέτοιες βλακείες την ιντριγκάρανε συνήθως και μετά έσπαγε τα μούτρα της, αλλά ακόμη δεν είχε μάθει… Τέλος πάντων. Κι αυτού, όμως, του γυάλισε με το που την είδε, γιατί ήταν κι εκείνη γκομενάκι διόλου ευκαταφρόνητο και ήταν και τσαχπίνα. Η κολλητή της Miss Elastica, η Kat-woman, είδε το μάτι της φιλενάδας της να γυαλίζει και κάτι μυρίστηκε. «Ρε συ, γουστάρεις το τεκνό ή μου φαίνεται?». Η Miss Elastica την κοίταξε δήθεν έκπληκτη: «Τι λες καλέ, εγώ? Ούτε που μου πέρασε απ’ το μυαλό»… Η Kat-woman, βέβαια, δεν μάσαγε κουτόχορτο, αλλά έκανε ότι το κατάπιε, γιατί είχε μπανίσει έναν τύπο που της καλάρεσε και είχε καλύτερα πράγματα να ασχοληθεί απ’ τις αηδίες τις φίλης της.

Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογούμε, το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο και ο Dr Jekyl και η Miss Elastica έγιναν γρήγορα an item, που λεν και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Και όταν ο Dr Jekyl αποφάσισε να πάει στον Άλφα Κένταυρο για κάτι έρευνες, η Miss Elastica δεν το πολυσκέφτηκε. Μάζεψε τα μπογαλάκια της και τον ακολούθησε χωρίς πολλή σκέψη –γιατί είχε και τον ακάθιστο, η άτιμη, άμα έμενε πολύ σε ένα μέρος την έπιανε κωλοπιλάλα και δεν έχανε ευκαιρία να σηκωθεί να φύγει.

Μια και δυο, λοιπόν, το ζεύγος αποχώρησε από τη Γη και βρέθηκε στον Άλφα Κένταυρο, ένα πλανήτη μαύρο χάλι, πράγμα που δεν τους πολυένοιαζε όμως, διότι την είχαν καταβρεί ο ένας με τον άλλο. Ήταν, που λέτε, οι δυο τους αυτό που λέμε «κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι του». Τέτοιο ταιριαστό ζευγάρι δεν έχετε ματαδεί. Ό,τι σκεφτόταν ο ένας, σκεφτόταν και ο άλλος, μαζί πεινούσαν, μαζί διψούσαν, μαζί βαριόντουσαν, όλα μαζί τους έπιαναν. Ένας συγχρονισμός άλλο πράγμα. Άσε που ήταν και οι δύο σούργελα, και κάνανε συνέχεια κάτι βλακείες και γελούσαν σα χάχες –τους έβλεπαν οι υπόλοιποι και απορούσαν, αλλά αυτοί το χαβά τους. Όσο για το άλλο θέμα (ξέρετε ντε, το σεξουαλικό) δεν θα επεκταθούμε, γιατί δεν θέλουμε να θίξουμε υπολήψεις, αλλά εκεί κι αν είχαν ταιριάξει, λύσσα κακιά τους έπιανε σε κάθε ευκαιρία. Μια κατάσταση ειδυλλιακή, σωστά?

Κούνια που σας κούναγε. Οι πρώτες τρικυμίες δεν θα αργούσαν να ξεσπάσουν. Κάποιο βράδυ, η Miss Elastica αποφάσισε να βγει μια βόλτα με τις φίλες της. Πήγανε σε ένα μπαρ από τα λίγα που είχε ο πλανήτης, διότι όπως είπαμε και πριν δεν ήταν ακριβώς και το πιο συναρπαστικό μέρος του σύμπαντος, και αρχίσαν να πίνουν τα ποτάκια τους και να χαβαλεδιάζουν. Εκεί πάνω στο χαβαλέ, γνώρισαν και κάτι τύπους που είχαν έρθει γουικέντ από έναν κοντινό πλανήτη και τα πίνανε όλοι μαζί. Ένας από αυτούς, άρχισε να χαλβαδιάζει την Miss Elastica και της έπιασε την πάρλα. Εκείνη, ευγενική γαρ, δεν τον διαολόστειλε, αλλά του ξεκαθάρισε ότι δεν ήτο διαθέσιμη, για να μην του δώσει και αέρα. Προσπαθούσε ο έρμος να της πιάσει κουβέντα, κι αυτή το χαϊβάνι του ζάλιζε τον έρωτα με τον γκόμενό της. «Ο Dr Jekyl αυτό, ο Dr Jekyl το άλλο», του τα ‘πρηξε του ανθρώπου με τον Dr Jekyl, είδε κι απόειδε, στο τέλος την παράτησε με τρόπο και πήγε να πλευρίσει καμιά πιο πολλά υποσχόμενη. Το υπόλοιπο βράδυ, η Miss Elastica το πέρασε κάνοντας καραγκιοζιλίκια για να γελάνε οι φίλες της, πράγμα που καθόλου δεν άρμοζε σε κοπέλα πράμα, αλλά ήταν μεγάλο νούμερο και ποσώς την ενδιέφερε.

Την επόμενη μέρα, στρώθηκε να μαγειρέψει ψαρονέφρι με χαλούμι και λαχανικά για τον καλό της που έλειπε στη δουλειά, γιατί την είχαν πιάσει και οι νοικοκυροσύνες από τότε που αγάπησε -πιο πριν, ούτε πατάτα τηγανητή δεν ήξερε να φτιάχνει, η άχρηστη. Κατά το απογευματάκι, άκουσε κλειδιά στην πόρτα και πήγε να υποδεχτεί το καμάρι της με χαμόγελο Κολγκέιτ και ανοιχτές αγκάλες. Εκείνος μπήκε μέσα και την παραμέρισε χωρίς να της δώσει καμία σημασία. Απόρησε αυτή. «Μπα, θα μου φάνηκε», σκέφτηκε το ζωντόβολο. «Αγαπούλα, ήρθες?», ρώτησε ευφυώς για να σπάσει τον πάγο. Ο Dr Jekyl γύρισε και την κοίταξε σαν να ήταν μύγα μες στη σούπα του. Ξανα-απόρησε αυτή, αλλά ακόμα δεν είχε χαμπαριάσει. «Μωρό μου, να βάλω φαγητό?», έκανε και μια τρίτη προσπάθεια. «Πού ήσουν χθες», της πέταξε αυτός παγερά. «Στο μπαρ με τα κορίτσια, αγάπη μου, αφού το ξέρεις», του αποκρίθηκε με γλύκα. «Α, ναι? Μήπως είναι και κάτι που δεν ξέρω?», της πέταξε ειρωνικά και στο σημείο αυτό το μάτι του άρχισε να γυαλίζει ύποπτα. Το χαϊβάνι η Miss Elastica, τον κοίταξε με το βλέμμα της αγελάδας, αδυνατώντας να καταλάβει τι συμβαίνει. «Τι να ξεχάσω αγάπη μου, τι λες?», συνέχισε στο ίδιο μοτίβο. «Έλι, νομίζεις ότι είμαι ΜΑΛΑΚΑΣ?», γαύγισε ο Dr Jekyl και μικρές πράσινες φλεβίτσες άρχισαν να ξεπροβάλλουν στο μέτωπό του. «Σου-δίνω-μία-τελευταία-ευκαιρία, πες μου-ΤΙ-έγινε-χθες», την προειδοποίησε, τονίζοντας τις λέξεις μία μία. Η Miss Elastica προσπάθησε να διατηρήσει την ψυχραιμία της, αλλά εξακολουθούσε να μην καταλαβαίνει τίποτα. Του το είπε. Το δέρμα του άρχισε να παίρνει μια ελαφρώς πρασινωπή απόχρωση, πράγμα καθόλου φυσιολογικό για έναν γήινο. «ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΚΩΛΟΤΡΙΒΟΣΟΥΝΑ ΟΛΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΕΣ, ΠΑΛΙΟ-ΤΣΟΥΛΙ?», ούρλιαξε αυτός. Η Miss Elastica τα έχασε. «Τι λες, μάνα μου», ψέλλισε, «σε ποιον κωλοτριβόμουνα? Εγώ δεν έχω μάτια γι’ άλλον». Το τελευταίο σχόλιο φάνηκε να τον εξαγριώνει ακόμη περισσότερο. «ΠΟΥΤΑΝΑ!!», αλάλαξε αυτός, και η φωνή έμοιαζε να βγαίνει από τα βάθη της ψυχής του. Ξαφνικά, οι μύες του άρχισαν να φουσκώσουν, το δέρμα του άρχισε να πρασινίζει όλο και περισσότερο, τα μάτια του έγιναν κόκκινα σαν αίμα και πετάχτηκαν φλέβες σε όλο του το σώμα. «ΜΕ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΑ? ΛΕΓΕ, ΜΩΡΗΗΗ!!!», ούρλιαξε και φούσκωσε τόσο, που τα ρούχα του σκίστηκαν και εκτοξεύθηκαν μακριά. Η Miss Elastica δεν πίστευε στα μάτια της. Ο Jek της, ο έρωτας της ζωής της, είχε μεταλλαχτεί σε ένα πελώριο πράσινο τέρας, που ωρυόταν και την πλησίαζε απειλητικά. Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Βασικά, είχε ψιλο-χεστεί, γιατί τέτοιο πράγμα δεν το είχε ξαναδεί ποτέ της. Αποφάσισε, όμως, να το παίξει μάγκας –γιατί είχε και αυτό το ελάττωμα, την είχε δει ολίγον Λάρα Κροφτ. «Άκου να σου πω, εμένα δεν θα μου μιλάς έτσι, κατάλαβες?», φώναξε όσο πιο δυνατά μπορούσε, που προφανώς δεν ήταν αρκετά δυνατά για ευνόητους λόγους –ότι δηλαδή αυτή δεν ήταν ένα πελώριο πράσινο τέρας. «ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΓΚ!!!!!», βρυχήθηκε το πλάσμα που κάποτε ήταν ο αγαπημένος της. Την άρπαξε στα μπράτσα του, την σήκωσε ψηλά, πλησίασε στο παράθυρο και την πέταξε έξω. «ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΓΚ», συνέχισε να ωρύεται μανιασμένος καθώς την παρακολουθούσε να πέφτει. Φυσικά αυτή, καθ’ ότι Elastica, έκανε γκελ στο έδαφος και δεν έπαθε τίποτα. Τίποτα σωματικό δηλαδή, γιατί το ψυχολογικό σοκ ήταν τεράστιο.

Το ίδιο βράδυ βρισκόταν στη γη και έκλαιγε με λυγμούς στον ώμο της Kat-woman, μη μπορώντας ακόμη να πιστέψει αυτό που της συνέβη. Τις επόμενες μέρες, κυκλοφορούσε μέσα στο σπίτι της φίλης της σαν φάντασμα, και δεν μιλούσε σε άνθρωπο. Ούτε σε εκείνον, που είχε ξαναβρεί τον παλιό του εαυτό και την είχε ριμάξει στα τηλέφωνα –αυτή αρνιόταν να απαντήσει. Δυστυχώς, όμως, το πάθημα δεν της είχε γίνει μάθημα. Μετά από μερικές βδομάδες, είχε ξεχάσει την μεταμόρφωσή του και το μόνο που σκεφτόταν ήταν ο λατρεμένος της Dr Jekyl, που της έλειπε τραγικά. Μια και δυο, λοιπόν, τα ξαναμάζεψε και επέστρεψε στον Άλφα Κένταυρο, όπου έγινε μια εξαιρετικά συγκινητική επανένωση, με κλάματα και αγκαλιές και ανάλογες ρομαντικές αηδίες. Και για λίγο καιρό τα πράγματα πήγαιναν τέλεια, ήταν οι δυο τους η προσωποποίηση της ευτυχίας.

Τώρα, για να μην το κουράσουμε το θέμα, αρκεί να σας πούμε ότι το γεγονός επαναλήφθηκε τόσες φορές, που η εκπαραθύρωση έγινε, πια, αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους. Αλλά εκεί, αυτή το ζωντόβολο. Κάθε φορά γυρνούσε πίσω, γιατί ο Dr Jekyl ήταν για την Elastika, εδώ που τα λέμε, ο τέλειος άντρας. Είχε, όμως, αυτό το μικρό ελαττωματάκι, ότι άμα του την έδινε φούσκωνε, πρασίνιζε και η κατάληξη ήταν κάθε φορά η ίδια: εκπαραθύρωση. Αφού απ’ τα πολλά πεσίματα, είχε βουλιάξει το έδαφος κάτω απ’ το παράθυρό τους και οι γείτονες σκεφτόντουσαν να το γεμίσουν με νερό και να φτιάξουν πισίνα, ιδέα καθόλου κακή, γιατί στον Άλφα Κένταυρο έκανε μια ρημαδοζέστη άλλο πράγμα.

Τέλος πάντων, κάπως έτσι πήγαινε το story, μέχρι εκείνη τη μέρα του καλοκαιριού. Όχι, δεν έγινε κάτι διαφορετικό. Η ιστορία εξελίχθηκε όπως συνήθως. Ο λατρεμένος της μεταλλάχτηκε για ακόμη μία φορά σε πράσινο τέρας και η Miss Elastica κατέληξε για ακόμη μία φορά έξω απ’ το παράθυρο. Την ώρα που έκανε το συνηθισμένο γκελ, όμως, κάτι έσπασε. Μέσα της, όχι έξω, είπαμε ήταν ελαστική και δεν χαμπάριαζε από τέτοια. Η Miss Elastica έπαθε κάτι σαν έκλαμψη. Τα πάντα έμοιαζαν να κυλούν σε αργή κίνηση, όσο εκείνη σκεφτόταν και σκεφτόταν και σκεφτόταν... Και ξαφνικά, κατάλαβε. Κατάλαβε ότι όσο τέλειος και να ήταν ο Dr Jekyl -που όπως είπαμε, ήταν- όσο τέλειοι κι αν ήταν ο ένας για τον άλλο, για να έχει αυτόν, θα έπρεπε να δεχτεί και το πράσινο τέρας. Και συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να ζήσει με το φόβο του πράσινου τέρατος. Ή μάλλον, δεν ήθελε. Δεν ήταν οι πτώσεις απ’ το παράθυρο –τα είπαμε περί αυτού-, ήταν το ψυχολογικό του θέματος. Όταν προσγειώθηκε από το συνηθισμένο γκελ, σηκώθηκε στα πόδια της και άρχισε να περπατάει χωρίς να κοιτάζει πίσω. Και αυτή τη φορά, δεν ξαναγύρισε ποτέ.

(Το ξέρουμε, το τέλος είναι ολίγον ξενέρωτο και απότομο. Αν ήταν ταινία θα φωνάζατε τώρα «τα λεφτά μας πίσω». Αλλά αν ήμασταν τόσο καλοί στα σενάρια θα γράφαμε κανένα Παρά Πέντε και θα είχαμε γίνει πλούσιοι και σιγά μην ασχολούμασταν με blog και αηδείες).

The End

Ασυναρτησία, Η

2007-04-16T14:05:00.000+02:00

Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στον DM, κατά κόσμον someone lost in shattered heavens, που με προέτρεψε με θαυμαστή αυταπάρνηση να συνεχίσω το συγγραφικό μου έργο. Θενκς.

Το γραφείο όπου εργάζομαι έχει μία τουαλέτα. Θα μου πείτε, «τι μας λες, το μοναδικό είναι». Και θα έχετε δίκιο, όμως κάπως πρέπει να ξεκινήσω κι εγώ –και θα είμαι η πρώτη που θα παραδεχτεί ότι αυτή δεν είναι πολύ καλή αρχή. Ίσως, για την ακρίβεια, να είναι η χειρότερη δυνατή αρχή, αλλά τέλος πάντων από κει θέλω να ξεκινήσω.

Το γραφείο, λοιπόν, που εργάζομαι, έχει μία τουαλέτα. Η τουαλέτα αυτή, πέραν των κλασσικών απαραίτητων σκευών, δεν διαθέτει πολλά διακοσμητικά στοιχεία. Συγκεκριμένα, δεν διαθέτει κανένα απολύτως διακοσμητικό στοιχείο, εκτός ίσως από κάποια περιστασιακή πετσέτα που εμφανίζεται και εξαφανίζεται ως εκ του θαύματος και κανείς ποτέ δεν χρησιμοποιεί.

Μοιραία, λοιπόν, κάθε φορά που τυγχάνει και βρίσκομαι στη συγκεκριμένη τουαλέτα, το βλέμμα μου πλανάται στο μοναδικό αντικείμενο που βρίσκεται καταμεσής στο χώρο: μία εξαιρετικά τεραστίων διαστάσεων συσκευασία χαρτιού υγείας (το μέγεθος, φαντάζομαι, οφείλεται σε λόγους οικονομίας και όχι σε κάποια διαστροφή του αγνώστου Χ που φροντίζει να εξοπλίζει την τουαλέτα μας με χαρτί υγείας).

Συνήθως, τραβούν την προσοχή μου τα έντονα χρώματα και σχέδια της συσκευασίας, που αποτελούν ύψιστη προσβολή σε οτιδήποτε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως καλαισθησία. Αστεράκια, κεραυνοί, συννεφάκια, πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, καραβάκια του Αιγαίου δεν με παίρνετε καλέ. Αυτός ο καταιγισμός αντιαισθητικών εικόνων, λοιπόν, που φέρνει δάκρυα στα μάτια, καθώς και η σκέψη της δουλειάς που έχω αφήσει στη μέση, δεν με είχαν αφήσει μέχρι τώρα να εξετάσω τη συσκευασία με μια πιο διερευνητική ματιά.

Σήμερα, όμως, είπα στον εαυτό μου: Αστέρω, stop and smell the roses! Κοίταξα την συσκευασία με ένα βλέμμα πιο ελεύθερο, χωρίς αναστολές και προκαταλήψεις. Και διάβασα τρεις απλές, αλλά με νόημα λέξεις: «καθαρό, βελούδινο, ανθεκτικό». «Χμμμμ…», σκέφτηκα. Ανθεκτικό. Κατανοητόν για ευνόητους λόγους, ας μην μπούμε σε δυσάρεστες λεπτομέρειες. Βελούδινο. Απευθύνεται στην αίσθηση της αφής, σε πληροφορεί ότι είναι απαλό και διαχωρίζει τη θέση του από τα κοινά, φτηνά χαρτιά υγείας που έχουν υφή υαλόχαρτου. Καθαρό. Καθαρό? Μία εσωτερική ανατριχίλα διαπέρασε τη σπονδυλική μου στήλη και ένα κύμα ανησυχίας άρχισε να με κατακλύζει. Δηλαδή? Υπάρχουν και χαρτιά υγείας που δεν είναι καθαρά? Χαρτιά υγείας που κατασκευάζονται κάτω από αμφίβολες συνθήκες υγιεινής, ή, ακόμη χειρότερα, χαρτιά υγείας second hand? Μα τι φρικώδης προοπτική! Ευχαρίστησα νοητά τον άγνωστο επικεφαλής επί του χαρτιού υγείας που φροντίζει για την υγεία μου και αποχώρησα από την τουαλέτα βιαστικά, προσπαθώντας να μην κοιτάω πίσω.

Το περιστατικό αυτό γέννησε πλήθος προβληματισμών στο ταλαιπωρημένο μου μυαλό. Αποφάσισα, λοιπόν, να εξετάσω και άλλες συσκευασίες, στις οποίες, ομολογώ με ντροπή, δεν είχα μέχρι σήμερα αποδώσει την προσοχή που τους αξίζει. Έτρεξα, λοιπόν, αγχωμένα στην κουζίνα. Άνοιξα το ντουλάπι που κρατούν οι συνάδελφοί μου τα τρόφιμα και δεν έχω φροντίσει ποτέ να εξοπλίσω με δικά μου, οπότε όταν με πιάνει λιγούρα πάω και κλέβω των άλλων και μετά το παίζω Κινέζος. Τα ευρήματά μου με τάραξαν συθέμελα.

Όλα τα προϊόντα έκρυβαν κρυμμένα μηνύματα (οι ονομασίες παραλείπονται γιατί κυκλοφορούν Λιακόπουλοι και στη βιομηχανία τροφίμων).
Το πακέτο της ζάχαρης αναγράφει το όνομα του «υπεύθυνου για την συσκευασία», πουθενά όμως δεν αναφέρει κάποιον που αναλαμβάνει την ευθύνη για το περιεχόμενο. Η διαπίστωση αυτή ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Μπορώ να διαμαρτυρηθώ, δηλαδή, αν δεν μου αρέσει το χρώμα ή το σχήμα της συσκευασίας, αλλά αν η ίδια η ζάχαρη δεν με ικανοποιεί, δεν θα μπορέσω να βρω το δίκιο μου?

Το αλάτι αναγράφει «φυσικό, θαλασσινό ιωδιούχο αλάτι» και από κάτω, με πιο μικρά γράμματα «για το τραπέζι». Και εμείς οι άσχετοι το είχαμε στο ντουλάπι! Με ακούτε? Στο ντουλάπι! Έτρεξα και τοποθέτησα το αλάτι εκεί όπου πρέπει να βρίσκεται, δηλαδή σε ένα δείγμα τραπεζιού που υπάρχει στην κουζίνα και χρησιμεύει προφανώς για να πετάμε ό,τι περισσεύει απ’ τους καφέδες, αλλιώς δεν εξηγείται γιατί είναι μονίμως διάσπαρτο από οροπέδια καφέ και ζάχαρης. Μάταια προσπάθησα να εξηγήσω στους συναδέλφους μου τους κινδύνους που εγκυμονεί η τοποθέτηση του άλατος σε μη προβλεπόμενα σημεία. Θα πρέπει να αναλάβω μόνη μου αυτό το δύσκολο έργο.

Οι φρυγανιές περιγράφουν όλη τη διαδικασία της παρασκευής για να καταλήξουν στο ότι «το ψωμί αυτό κόβεται σε φέτες και φρυγανίζεται σωστά». Εδώ, η λέξη-κλειδί είναι το «σωστά». Δηλαδή, υπάρχουν φρυγανιές που φρυγανίζονται ΛΑΘΟΣ, διακυβεύοντας προφανώς τη δημόσια υγεία. Και τι θα κάνω εγώ, ο απλός, ανίδεος από φρυγάνισμα φρυγανιάς πολίτης? Πώς μπορώ να ξέρω ότι η φρυγανιά που τρώω έχει φρυγανιστεί σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες φρυγανίσματος? Κομμένη και η φρυγανιά, λοιπόν.

Στο ντουλάπι βρήκα και ένα πακέτο με τίλιο, γεγονός που με προβλημάτισε από μόνο του, αφού η εταιρία δεν συνηθίζει να προσλαμβάνει υπερήλικους, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος. Το πακέτο αυτό, αναγράφει έναν αριθμό τηλεφώνου 24ρης εξυπηρέτησης χωρίς χρέωση. Αυτό με τρόμαξε για τα καλά. Τι μπορεί να πάει τόσο στραβά με το τίλιο, ώστε να χρειάζεται 24ωρο σέρβις, και μάλιστα χωρίς χρέωση –σε μια χώρα που πληρώνεις ακόμη και το νέφος που αναπνέεις?

Η φρίκη μου, όμως, κορυφώθηκε με τα κορν φλέικς. «Εκτάσεις χρυσού σταριού, κουάκερ και ρύζι, με παχιά, γευστικά κομμάτια σοκολάτας συγκεντρώνονται και αναμειγνύονται σε ένα απολαυστικό μίγμα για το πιάτο σας». Εγώ είμαι οικολόγος. Όσο μπορώ, δηλαδή. Υβριδικό δεν έχω, πού λεφτά για τέτοια. Αλλά δεν φοράω γούνες, δεν χρησιμοποιώ σπρέυ, αποφεύγω τις πλαστικές σακούλες και είμαι αυστηρώς κατά των σκουπιδιών και πλαστικών σε θάλασσες, ακτές και λοιπούς δημόσιους χώρους. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πόσο συγκλόνισε το είναι μου η αποκάλυψη ότι θυσιάζονται ολόκληρα στρέμματα σταριού, για να φάω εγώ ένα πιάτο κορν φλέικς… Όχι, δεν θέλω να έχω τέτοιο βάρος στη συνείδησή μου. Τέλος, λοιπόν, και τα κορν φλέικς.

Η λίστα είναι μεγάλη, αγαπητοί, δεν θέλω να σας κουράσω και, κυρίως, να σας τρομάξω. Όταν γυρίσω σπίτι, θα εξετάσω και τις υπόλοιπες συσκευασίες. Απορρυπαντικά, ποτά, ρούχα, παπούτσια, τίποτα δεν θα μου ξεφύγει. Θα ξετρυπώσω όλα τα κρυμμένα μηνύματα, θα μάθω να διαβάζω όλες τις κοσμικές ενδείξεις, κύριε Κοέλιο μου. Και θα προσέχω. Θα προσέχω πολύ…

Το Πάσχα του Καραγκιόζη

2007-04-08T23:15:00.000+02:00

Σε όλη μου την ενήλικη ζωή, είναι ζήτημα αν έχω μείνει 1-2 φορές στην Αθήνα το Πάσχα. Φέτος, όμως, την πάτησα. Δεν είναι ότι δεν είχα πού να πάω, ή ότι δεν είχα όρεξη να φύγω. Αντιθέτως. Έπεσα θύμα της πληθώρας επιλογών. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θέλουν να έχουν πολλές επιλογές. Θέλω λίγες και καλές. Άμα έχω πολλές, μπερδεύομαι. Εδώ στο σούπερ μάρκετ πάω και κάνω μισή ώρα να διαλέξω αφρόλουτρο (σας το ορκίζομαι, αφού μερικές φορές οι πωλητές αρχίζουν και με κοιτούν ύποπτα), φανταστείτε τι γίνεται όταν πρόκειται για κάτι σοβαρό (όπως οι διακοπές του Πάσχα, που ως γνωστόν είναι μείζον εθνικό ζήτημα).

Παρένθεση: Παραδόξως, όταν πρόκειται για θέματα όπως η καριέρα, το σπίτι ή η χώρα που θα επιλέξω να ζω, παίρνω τις αποφάσεις εν ριπή οφθαλμού. Κλείνει η παρένθεση.

Τέλος πάντων, μιας και τελευταίως είμαι πολύ δημοφιλής (μάλλον θα φταίει που έχω ανακαινίσει τα σπίτια όλων των φίλων μου –βλ. προηγούμενο ποστ), οι προτάσεις για το Πάσχα έπεφταν βροχή. Ιταλία ή Ελβετία για σκι, Καρπενήσι, Καρδίτσα, Μέτσοβο, Παρνασσός, δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω. Και τελικά, δεν διάλεξα τίποτα. Διότι άρχισα να το σκέφτομαι, να το συζητάω, να το ξανασκέφτομαι, να αλλάζω γνώμες… Με αποτέλεσμα στο τέλος να βαρεθούν όλοι να με ακούνε, να βαρεθώ κι εγώ να το σκέφτομαι και να μείνω μπουκάλα στην Αθήνα.

Μιας που ξέμεινα, λοιπόν, στην πόλη, αποφάσισα να μην κουνηθώ απ’ το σπίτι. Ούτε εκκλησίες, ούτε Αναστάσεις, ούτε τίποτα. Γιατί άμα είσαι σε κανένα νησί ή χωριό, έχει και ένα νόημα να πας στην εκκλησία την Ανάσταση, είναι γραφικά και όμορφα. Στην Αθήνα, έχω να πάω σε εκκλησία από τη βάφτισή μου (καλά, υπερβάλλω, πήγα και στο γάμο της αδερφής μου). Και δεν σκόπευα να αλλάξω το έθιμο.

Την μεγάλη Παρασκευή, μαζεύτηκαν στο σπίτι μου οι ελάχιστοι άτυχοι που επίσης ξέμειναν στην πόλη και, με σεβασμό πάντα στα ήθη και τα έθιμα της χριστιανοσύνης, ρήμαξαν στο playstation. Ξέραμε από πριν ότι φέτος ο επιτάφιος θα περνούσε ακριβώς κάτω απ’το μπαλκόνι μου και είχαμε αποφασίσει να βγούμε για να παρακολουθήσουμε το parade. Κάποια στιγμή, ακούμε ψαλμούς και τα σχετικά και καταλαβαίνουμε ότι έχει έρθει η ώρα. Ανοίγουμε, λοιπόν, τη μπαλκονόπορτα, παίρνουμε και ένα κερί που μου το έκανε δώρο το αφεντικό μου και το είχα δυο μέρες στο αυτοκίνητο και είχε γίνει σαν σίγμα τελικό από τη ζέστη, και σπεύδουμε στο μπαλκόνι ως ευσεβείς νέοι που είμαστε. Το κακό είναι ότι μαζί με μας, βγήκε στο μπαλκόνι και ο Δούκας.

Ο Δούκας, που όχι μόνο βασιλικό αίμα δεν έχει, αλλά δεν είναι καν άνθρωπος, είναι το ροντβάιλερ του φίλου μου του Γιαννάκη. Βγαίνει το σκυλί στο μπαλκόνι, βλέπει τον πάτερ και τα τσιράκια του, βλέπει και καμιά εκατοστή νοματαίους ξωπίσω τους και παθαίνει μια ταραχή, το ζωντανό, άλλο πράγμα. Αρχίζει, λοιπόν, να τρέχει πάνω-κάτω, να πηδάει στα κάγκελα και να γαυγίζει σαν δαιμονισμένος. Σημειωτέον ότι το σπίτι είναι στον πάνω όροφο μιας διπλοκατοικίας και το μπαλκόνι είναι πάνω στο δρόμο. Να προσπαθεί ο έρμος ο παπάς να ψάλει, που λέτε, και να μην ακούγεται τίποτα, μόνο ο Δούκας που έχει λυσσάξει. Οι δε πιστοί που τον είχαν πάρει από πίσω ( με την καλή έννοια), να κοντοστέκονται και να μας κοιτούν εκνευρισμένοι και να μην ξέρουν αν πρέπει να μας αγνοήσουν ή να μας μπινελικώσουν. Εμείς, να προσπαθούμε να κρυφτούμε ο ένας πίσω απ’ τον άλλο (μες στην ταραχή δεν σκεφτήκαμε να μπούμε μέσα στο σπίτι), λες και είμαστε 10 χρονών και πετάμε νεράντζια στους περαστικούς, και να έχουμε ξεραθεί απ’ το γέλιο –πράγμα που δεν βοηθούσε καθόλου την κατάσταση.

Έτσι όπως στριμωχνόμαστε κακήν κακώς, έχουμε αφήσει μόνο του μπροστά –μπροστά το Σπήλιο, με το στραβό κερί ανά χείρας, ο οποίος έχει μείνει στήλη άλατος και έχει καρφώσει το βλέμμα στον ουρανό, δήθεν με ευλάβεια, και το παίζει Κινέζος. Αρχίζει, λοιπόν, ο κακομοίρης ο πάτερ να ψέλνει όλο και πιο δυνατά, μπας και καταφέρει να ακουστεί, έλα όμως που ο Δούκας (ο αντίχριστος τελικά είναι σκύλος) τα παίρνει και λυσσάει ακόμη περισσότερο. Το αποτέλεσμα είναι να ακούγονται από τη μία πλευρά οι ψαλμοί του παπά και τα «τς-τς-τς» αποδοκιμασίας από τους πιστούς και από την άλλη (δηλαδή το μπαλκόνι μας) τα γαυγίσματα του Δούκα και κάτι περιστασιακά «παρ’τον μέσα ρε μαλάκα», «ρεζίλι γίναμε» και κακαριστά γέλια. Τελικά, σύρθηκα στα τέσσερα μες στο σπίτι, κάποιος κατάφερε να μαζέψει το σκύλο και σιγά σιγά ήρθαν όλοι μέσα. Εκτός από το Σπήλιο, που ξέμεινε με το κερί του να κοιτάει τον ουρανό μέχρι που έστριψε απ’ τη γωνία και ο τελευταίος της ακολουθίας, οπότε και μπαίνει μες στο σπίτι, μας κοιτάει και εκεί που περιμένουμε να αρχίσει να μας μπινελικώνει, λέει: «Το κερί πού να το βάλω;». Και μας αφήνει ξερούς.

Την επομένη, μεγάλο Σάββατο δηλαδή, έχω ξανα-αποφασίσει ότι δεν θα κουνηθώ απ’ το σπίτι. Πέρασα, λοιπόν, τη μισή μέρα καθαρίζοντας και την άλλη μισή διαβάζοντας τα μπλογκ σας. Το βραδάκι, εκεί που έχω βάλει φόρμα και ετοιμάζομαι να αποβλακωθώ με dvd, με παίρνει η μαμά μου τηλέφωνο και με ενημερώνει ότι έχει καταφτάσει η οικογένεια απ’ τη Σουηδία (είμαστε παγκοσμιοποιημένο σόι) και πρέπει, λέει, να πάω να τους δω. Εγώ, υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτά τα πρέπει και τα οικογενειακά γκάδερινγκ τα έχω γραμμένα, αλλά με έχει πιάσει μια κλεισούρα και θέλω να δω και τον ξάδερφο το Σουηδό, που είναι 25 χρονών και πολύ ωραίο τυπάκι, οπότε αποφασίζω να τους κάνω την τιμή. Βάζω, λοιπόν, ένα τζιν και τις αγαπημένες μου μπότες που τελευταίως φοράω πρωί-μεσημέρι-βράδυ, παίρνω το αυτοκίνητό μου και ξεκινάω. Στον δρόμο, σιχτίρισα πολλάκις γιατί στο ραδιόφωνο έπαιζε κάτι τραγούδια να κόψεις φλέβες και είχα ξεχάσει να πάρω cd, αλλά στο τέλος βρήκα ένα σταθμό με τζαζ (είμαι φαν) και ηρέμησα. Μετά, διαπίστωσα ότι η πόλη έχει αδειάσει (έκανα σε 20 λεπτά διαδρομή που συνήθως παίρνει σχεδόν μία ώρα), γεγονός που είχε ευεργετικά αποτελέσματα για τη διάθεσή μου.

Στο πατρικό μου γινόταν χαλασμός. Τέσσερις οι Σουηδοί, καμιά δεκαριά Έλληνες συν δύο Ρώσοι (ο γαμπρός μου και η μαμά του). Η πέντε ετών ανηψιά μου, που έχει κατενθουσιαστεί που βλέπει τόσο κόσμο, να τρέχει πάνω κάτω και να τσιρίζει, οι μισοί να μιλάνε Αγγλικά, οι μισοί Ελληνικά, ο θείος με τη θεία Σουηδικά, ο γαμπρός μου με τη μάνα του Ρώσικα και η γιαγιά μου που είναι Μικρασιάτισσα να πετάει κάτι Τούρκικα, σαν συνέδριο του ΟΗΕ ήμασταν. Τέλος πάντων, κάποια στιγμή καταφέραμε και συνεννοηθήκαμε και ξεκινήσαμε για μια κοντινή εκκλησία με τα πόδια, γιατί αλλιώς θα έπρεπε να πάρουμε πούλμαν. Στην εκκλησία, έγινε ένας ψιλοχαμός γιατί είχε πολύ κόσμο και δεν μπορούσαμε να συγκεντρωθούμε όλοι σε ένα σημείο και επιπλέον εγώ και οι Σουηδοί δεν είχαμε προνοήσει για λαμπάδες και μαζεύαμε ψιλά από τους υπόλοιπους για να αγοράσουμε κεριά.

Κάποια στιγμή, αφού χαθήκαμε και ξαναβρεθήκαμε γύρω στις δέκα φορές, καταφέραμε να παλουκωθούμε σε ένα σημείο και ηρεμήσαμε. Εγώ είχα πάρει αγκαζέ τον ξάδερφο και κοροϊδεύαμε τις «πιστές», που προφανώς θεώρησαν ότι μετά τον παπά θα βγει να τραγουδήσει ο Μαζωνάκης και είχαν στολιστεί σαν τον επιτάφιο –δεκάποντο τακούνι, γούνα και βάψιμο για σκυλάδικο εθνικής οδού Αθηνών Λαμίας (εγώ με το τζιν και άνευ τακουνίου και μακιγιάζ, ήμουν εντελώς εκτός κλίματος). Το σόι, από δίπλα, είχε πιάσει την πάρλα σε όλες τις γλώσσες, με αποτέλεσμα να μην ακούσει κανείς μας το «Χριστός Ανέστη», μέχρι που άρχισαν οι εκρήξεις και οι καμπανοκρουσίες, οπότε και αρχίσαμε κι εμείς πετάμε κάτι ευχές στον αέρα –διότι άντε να τους πιάσεις έναν-έναν δεκαπέντε και νοματαίους. Μέσα στην γενική ταραχή, βλέπω τη γιαγιά να μου κάνει αγχωμένη νοήματα να την πλησιάσω και νόμισα ότι κάτι έχει πάθει. Διασχίζω, λοιπόν, το πλήθος κακήν κακώς, σκύβω και μου λέει: «Άντε, και μ’ ένα καλό παιδί». Και από δίπλα, ακούω σε σπαστά Ελληνικά από τη θεία: «Κathenas me ton pono tou».

Μετά αποφασίσαμε να φύγουμε. Άλλος χαμός εκεί, γιατί το πλήθος άρχισε να κινείται και ξαναχαθήκαμε, η δε ανηψιά μου, που στην αρχή έκλαιγε επειδή είχε φοβηθεί με τα μπαμ μπουμ, μετά άλλαξε γνώμη και άρχισε να κλαίει επειδή δεν ήθελε να φύγει κι εγώ φοβόμουν μην μου κολλήσει κανείς τη λαμπάδα στο κεφάλι και καταντήσω παρανάλωμα του πυρός και κρυβόμουν πίσω απ’ τον ξάδερφο, που είναι ντερέκι. Στο τέλος, μαζευτήκαμε ξανά και ξεκινήσαμε για το σπίτι. Στα μισά του δρόμου, ανακαλύψαμε ότι είχαμε χάσει τη γιαγιά, οπότε χωριστήκαμε σε δύο γκρουπ –ένα για να ετοιμάσει το τραπέζι στο σπίτι και ένα για να βρει τη γιαγιά.

Με τα πολλά, καταφέραμε να επιστρέψουμε όλοι σώοι και αβλαβείς και στρωθήκαμε να περιδρομιάσουμε ως καλοί πιστοί που είμαστε. Μετά το δείπνο, οι πιο πιτσιρικάδες αποφάσισαν να πάνε για κλάμπινγκ και άρχισαν όλοι μαζί να μου τα χώνουν που νύσταζα και ήθελα να πάω σπίτι μου –η δικαιολογία «είμαι πολύ μεγάλη για τέτοια» δεν τους έπειθε, μάλλον επειδή με τον αμέσως μικρότερο έχω μόλις δύο χρόνια διαφορά. Και τι να τους εξηγήσω δηλαδή; Ότι το πιο ωραίο τραγούδι που έχω ακούσει είναι το La vie en rose της Εντίθ Πιαφ ή ότι όταν είμαι μόνη στο αυτοκίνητο ακούω Τζαζ, αλλά όταν μπαίνουν οι φίλοι μου βάζω Best για ξεκάρφωμα; Τέλος πάντων στο τέλος βαρέθηκαν να με παρακαλάνε και, αφού είπα «καληνύχτα» σε τέσσερις γλώσσες, βρέθηκα ξανά στο αυτοκίνητό μου, έβαλα τζαζ και πήγα, επιτέλους, σπίτι.

Ελπίζω το επόμενο Πάσχα να είμαι σε κάποιο νησί της Ασίας και να στέλνω ευχές μέσω sms.

Και του χρόνου!

Άι.. χέιτ Γουίκεντς

2007-03-23T16:53:00.000+02:00

Σήμερα είναι Παρασκευή. Όπερ εστί ότι ο περισσότερος –φυσιολογικός- κόσμος μετράει τις ώρες για να τελειώσει η εργάσιμη εβδομάς και να την κάνει ελαφροχοροπηδηχτά από γραφεία και καταστήματα, για να μπορέσει να απολαύσει την ελευθερία του Σαββατοκύριακου.

Ο περισσότερος κόσμος –όχι, όμως, κι εγώ. Διότι εμένα με λούζει κρύος ιδρώτας όταν αντιλαμβάνομαι ότι πλησιάζει το τέλος της εβδομάδας. Θέλω να δουλεύω νυχθημερόν, με ακούτε; Θέλω να έρχομαι στο γραφείο στις 11 (είπαμε, να δουλεύω, αλλά όχι και από τα’ άγρια χαράματα, να πιούμε κι ένα πρωινό καφεδάκι με την ησυχία μας, βρε αδερφέ) και να φεύγω στις 10. Όταν, λοιπόν, αντιλαμβάνομαι ότι είναι Παρασκευή, ένα ρίγος ξεδιπλώνεται από τα ενδότερα του στομάχου μου, κάνει μια βόλτα στη βάση της σπονδυλικής μου στήλης, ανεβαίνει σουρτά τη ραχοκοκαλιά και εξαπλώνεται σαν μούχλα, μουδιάζοντάς μου όλο το κεφάλι.

Όταν, δε, πληροφορήθηκα ότι πιθανώς να μην εργαζόμεθα ΚΑΙ τη Δευτέρα, η φρίκη μου μεγιστοποιήθηκε! Ωιμέ… Κακό που με βρήκε..

Να εξηγηθώ, όμως, για να μη με νομίσετε καμιά τρελλή γουορκαχόλικ καριερίστρια. Κατ’ αρχήν, είμαι τεμπέλα. Κατά δεύτερον, δεν είμαι καθόλου της άποψης ότι «η δουλειά κάνει τους άντρες» (ή, εν τοιαύτη περιπτώσει, τις γυναίκες) και ότι ένας άνθρωπος, για να είναι χρήσιμο μέλος της κοινωνίας και να ωριμάσει πνευματικά και ηθικά οφείλει να συμμετέχει ενεργά στο στίβο της εργασίας και λοιπές αρλούμπες. Αντιθέτως. Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να κοπροσκυλιάζω αιωνίως, να πληρώνομαι απλά γιατί υπάρχω, ή να ανήκω σε αυτή τη ζηλευτή κατηγορία ανθρώπων που δηλώνουν εισοδηματίες. Να ταξιδεύω, να μαθαίνω, να διαβάζω, να διασκεδάζω χωρίς ποτέ να ανησυχώ για τα προς το ζην. Ποσώς με ενδιαφέρει η ενεργή μου συμμετοχή σε οποιοδήποτε εργατικό δυναμικό ή η επαγγελματική καταξίωση. Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, η συγγένεια των λέξεων «δουλειά» και «δουλεία»…

Αλλού έγκειται η απέχθειά μου για το Σαββατοκύριακο, και κατ’ επέκταση οποιουδήποτε είδους εργασιακής παύσης, και για να διατυπώσω το πρόβλημα που με απασχολεί θα δανειστώ τα λόγια ενός μεγάλου εθνικού αοιδού: «Πριν από λίγο χώρισα, δεν έχω πού να πάω…»

Ξέρετε, αγαπητοί, τι είναι να τελείς υπό καθεστώς ερωτικού πατατράκ και να μην έχεις κάτι να απασχολείς το μυαλό σου; Μέγα μαρτύριο. Και καλά να σε βρει σε καμιά ηλικία μεταεφηβική. Αν σου ‘ρθει άξαφνα εκεί, κοντά στα τριάντα, ξέρετε τι κοσμική καρπαζιά τρως κατακέφαλα; Δύσκολα τα πράγματα, σας λέω..
‘Όχι, βέβαια, ότι δεν είχα εμπειρία αποτυχημένων σχέσεων, στο παρελθόν. Αλλά η περίοδος ανάκαμψης ήταν συνήθως της μίας εβδομάδος. Αντιθέτως, στην προκειμένη περίπτωση, ταλαντεύομαι μεταξύ του «περνάω και μόνη μου καλά» και του «γιατί έφυγα η κακούργα, θα αποθάνω δίχως αυτόν», κι ας ξέρω ότι καλώς έγινε και τελείωσε μία κατάσταση τρε σικ (πολύ αρρωστημένη -πώς τα λέω η άτιμη...). Αλλά άλλα μου λέει η λογική και άλλα η καρδιά μου, που δεν μπορούν να συνεννοηθούν οι ρημάδες να καταλήξουν σε ένα κοινό συμπέρασμα, να μη βασανίζομαι κι εγώ ο άνθρωπος.

Τέλος πάντων, αυτός είναι ο λόγος που θέλω να εργάζομαι μέρα νύχτα, ει δυνατόν, και κοντεύω να πάρω το βραβείο του «μπεστ εμπλοιγί οφ δε γίαρ» άνευ λόγου και αιτίας. Τέτοιο πρωτοφανές πάθος με τη δουλειά μου δεν έχω ματαεπιδείξει ουδέποτε. Κι όταν τελειώνω τη δική μου δουλειά, αναλαμβάνω και των άλλων. Και όταν τελειώνει και αυτή, πάω στα σπίτια των κολλητών μου και προσπαθώ να τους πείσω ότι χρειάζονται επειγόντως ανακαίνιση, βάψιμο, καθάρισμα ή ανακατάταξη επίπλων και τους έχω βάλει όλους να παίζουν λέγγο με τα έπιπλα και να διαλέγουν χρώματα και ταπετσαρίες, έτσι, για να ‘χω κάτι να κάνω (στυγνή εκμετάλλευση του συνανθρώπου). Διότι αν δεν ανακαινίσεις το σπίτι του κολλητού σου σε μια δύσκολη ώρα, ποιου θα ανακαινίσεις;

Όσο για τις ώρες που τυγχάνει και είμαι μόνη στο σπίτι (δηλ. παίρνουν γραμμή όλοι ότι είμαι τρελλή για δέσιμο και με φτύνουν καταμούτρως), ρημάζω στον καναπέ και τα DVD, μπας και κάψω κανένα εγκεφαλικό κύτταρο και ξεχαστώ (εδώ θα ήθελα να αφιερώσω λίγο χρόνο για να ευχαριστήσω το Χόλιγουντ για τις απύθμενης χαζομάρας αποβλακωτικές ταινίες που έχει συνδράμει στην ιστορία του κινηματογράφου, θενκς γκάιζ).

Αυτά. Με συγχωρείτε για την «κατάθεση σώψυχων» Παρασκευιάτικο, άμα δεν συμπάσχετε ή αν είστε σοβαροί άνθρωποι διαβάστε το προηγούμενο ποστ που είναι γενικού ενδιαφέροντος και δεν θίγει και την αξιοπρέπειά μου.

Καλό Σαββατοκύριακο!

300 πουλάκια κάθονταν

2007-03-22T19:44:00.000+02:00

Επειδή ουδέποτε είχα πρόβλημα με το εμπορικό σινεμά (καλός ο Αντονιόνι, αλλά και λίγο Χόλιγουντ δεν βλάπτει) και επειδή είμαι και νούμερο μεγάλο και θέλω να έχω άποψη επί παντός επιστητού, έτρεξα κι εγώ στο σινεμά, να δω επιτέλους αυτούς τους 300, που συζητά όλος ο κόσμος. Μπήκα, λοιπόν, στο σινεμά-εμπορικό-φαγοποτείο-μπαρ ορθίων-πολυκατάστημα, εφοδιάστηκα με ένα
ποπ-κορν επικών διαστάσεων (προς τιμήν της ταινίας), έκλεισα το κινητό (υπαινικτικό σχόλιο για τους βλάχους που δεν καταλαβαίνουν ότι ουδείς ενδιαφέρεται να ακούσει το τελευταίο του Χατζηγιάννη σε βερσιόν ρινγκτόουν εν μέσω προβολής) και αφοσιώθηκα στη μεγάλη οθόνη.

Και τώρα, έχω άποψη και μπορώ με μεγάλη μου χαρά να καταθέσω μία μεγαλοπρεπή τούρτα στα μούτρα όσων έχουν λυσσάξει να διαμαρτύρονται περί «ασέβειας προς την ελληνική ιστορία», «παραποίησης των ιστορικών στοιχείων» και λοιπές κουλτουροασυναρτησίες.

Λοιπόν, έχω να δηλώσω:

1. Η ταινία μου άρεσε πολύ. Επίσης με έπιασε ένα Σπαρτιάτικο άλλο πράγμα, βγήκαμε έξω απ’το σινεμά και ήθελα να πλακώσω τον κολλητό μου. Με την καλή έννοια…

2. Δεν μπορώ να ακούω αηδείες περί ιστορικών στοιχείων κτλ, απ’ όλους τους έξυπνους, που ανάθεμα κι αν ξέρουν κατά πού πέφτει η Σπάρτη. Άσε που σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες περί αρχαίας Ελλάδας, ήταν μια χαρά ακριβή τα ιστορικά στοιχεία. Εδώ είδαμε νίντζα και Άγιο Βασίλη στον Ηρακλή και τη Ζίνα, ο Εφιάλτης που ήτανε καμπούρης μας πείραξε.
Και αν είχε και καμιά υπερβολή παραπάνω, χολιγουντιανή ταινία είναι, όχι ντοκιμαντέρ του BBC. Επίσης μου άρεσε πολύ ο Ξέρξης, που ήταν εντελώς kinky, και η ατμόσφαιρα της ταινίας που ήταν σκοτεινή και καρτουνίστικη. Όσο για τους κοιλιακούς των 300, τα συγχαρητήριά μου στο σκηνοθέτη, και εις άλλα με υγεία!

3. Μ’ αρέσει που παρεξηγήθηκε η Ελληνότητα ορισμένων που προφέρανε το Λεωνίδα «Λεονάιντα». Ενώ με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους Έλληνες Καρτέσιο, Λόρδο Βύρων, Βοναπάρτη, Ιωάννα της Λωραίνης, κτλ, δεν υπάρχει ουδέν πρόβλημα. Το «ι» που έγινε «άι» μας μάρανε.

4. Θίχτηκαν, ορισμένοι, επειδή η ταινία παρουσιάζει τους Έλληνες ως αιμοσταγείς και βαρβάρους. Διότι, ως γνωστόν, στην αρχαία Σπάρτη που βλέπανε μωρό «ελαττωματικό» και το φουντάρανε απ’ το γκρεμό ήταν πολύ καθώς πρέπει. Επίσης, όταν οι 300 τσάκισαν ολόκληρο στρατό, ο Λεωνίδας, προφανώς, πριν τη μάχη δεν γκάριζε «φάτε τους π…δες», αλλά κάτι σαν «Αγαπητοί φίλοι και συμπολίτες, απόψε, εδώ, στα στενά των Θερμοπυλών, θα ζητούσα τη συμμετοχή σας δια να αποθαρρύνομεν τα εχθρικά στρατεύματα, πάντα με το πνεύμα, την ευγένεια και την ανωτερότητα που μας διακρίνει. Ευχαριστώ».

5. Όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται ότι εθίγη το Ελληνικόν ήθος, σε ποια Ελλάδα ακριβώς ζουν; Που αν οι 300 στα στενά των Θερμοπυλών είχαν το μένος της γιαγιάς-κομάντο όταν προσπαθεί να μπει σε λεωφορείο ή του αθάνατου Ελληνάρα όταν στέκεται σε ουρά τράπεζας ή ΙΚΑ, θα τους είχαν φάει λάχανο τους Πέρσες from day one.

Αυτά είχα να δηλώσω. Και τους 300 θα τους κατεβάσω και στο λαπτόπ, για να κάνω προβολή κατ’ ιδίαν πριν πάω στο γραφείο, όταν θέλω να ζητήσω κάτι απ’το μπος…

Περί ισότητας και άλλων δαιμονίων...

2007-03-12T13:50:00.000+02:00

Πιστεύω ακράδαντα ότι κάθε άνθρωπος είναι αποκλειστικός και μόνος υπεύθυνος για την τροπή που παίρνει η ζωή του και είναι στο χέρι του να επιλέξει ποιο δρόμο θα ακολουθήσει. Ωστόσο, οφείλω να παραδεχτώ ότι τη σήμερον ημέρα, οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας είναι κάτι σαν τους δρόμους του Ψυχικού: άμα δεν είσαι της περιοχής, καταλήγεις να κάνεις κύκλους και να επιστρέφεις διαρκώς στο ίδιο σημείο.
Τώρα, αν είσαι και γυναίκα, η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο, καθ’ ότι στις μέρες μας επικρατεί και μια γενικότερη σύγχυση σχετικά με το ρόλο του «αδύναμου φύλου».

Κάποτε, τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα: Η θέση της γυναίκας ήταν στο σπίτι της, να κρατάει το νοικοκυριό, να φροντίζει τα τέκνα της και να μαγειρεύει ένα πιάτο φαΐ. Γυναίκα ίσον μητέρα, σύζυγος και νοικοκυρά. Για πολύ καιρό, αυτό ήταν το status qvo και κανείς δεν είχε παράπονο (εκτός από εκείνες των οποίων οι σύζυγοι τύχαινε να είναι κομματάκι νευρικοί και τις έκαναν μπλε μαρέν άνευ λόγου και αιτίας).

Πλύνε, ράψε, μαγείρεψε, όμως, έφτασε ο κόμπος στο χτένι και οι γυναίκες μπούχτισαν να υπηρετούν τους προκομμένους τους. Ξύπνησαν, λοιπόν, μια ωραία πρωία, κοίταξαν το Μήτσο που ροχάλιζε μακάρια στο πλευρό τους κι αναρωτήθηκαν: «Συγνώμη κύριε, ποιος είστε; Και γιατί πρέπει να σας ανέχομαι; Τέλος η καταπίεση. Από εδώ και μπρος, ένα είναι το σύνθημα: ισότητα».Και για του λόγου το αληθές, έκαψαν καμιά εκατοστή σουτιέν.
Καλά ως εδώ. Ας κάνουμε ένα fast forward και ας έρθουμε, τώρα, στο σωτήριο έτος 2007, που η δε γυνή δεν φοβείται τον άνδρα και είναι όλοι ευχαριστημένοι (εκτός από μερικούς οπισθοδρομικούς που δεν λένε να εννοήσουν ότι η εποχή του «γυναίκα, παντόφλες» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί).

Ας αφήσουμε στην άκρη τον οικονομικό και κοινωνικό αχταρμά της εποχής και ας πάρουμε ως δεδομένο ότι τώρα είμαστε απόλυτα ελεύθερες να καθορίσουμε τις ζωές μας. Έστω, δηλαδή, ότι είμαι τυχερή και ότι κάνω μια δουλειά που αγαπώ και αμείβομαι αδρά γι’ αυτήν. Έστω ότι βρήκα και τον ιδανικό Μήτσο και αποφασίσαμε από κοινού, ως ισότιμοι που είμαστε, να συμβάλουμε στη διαιώνιση του ανθρωπίνου είδους, που αποτελεί ως γνωστόν και το φυσικό μας προορισμό. Υπάρχει, μήπως, κάποια νέα τεχνολογία που δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου, η οποία παρατείνει το 24ωρο σε 60ωρο; Γιατί διαφορετικά, μόνη λύση είναι η κλωνοποίηση. Να παραγγείλω 5-6 βερσιόν του εαυτού μου, να στέλνω μία για δουλειά, την άλλη να διαβάζει το παιδί, μια τρίτη να αναλαμβάνει τα οικιακά, άλλη μία να εκπληρώνει τα συζυγικά καθήκοντα, μία να ξεκουράζεται και μια να παίρνει σβάρνα τα μπουζούκια, παρέα με τους αντίστοιχους κλώνους των φιλενάδων μου. 8 ώρες εργασία, 8 ξεκούραση και 8 διασκέδαση. Τζάμπα ξεκληρίστηκαν τόσοι άνθρωποι το Μάη του ’68;

Πολύ πρέπει να το φχαριστιούνται οι Μήτσοι του κόσμου… Πώς είπατε κυρίες μου; Θέλετε ισότητα; Βεβαίως, πάρτε ολίγη. Μόνο που αυτό δεν είναι ισότητα, ο γάμος του Καραγκιόζη είναι.

Η γυναίκα οφείλει να εργάζεται, για να είναι ανεξάρτητη. Διότι, αν μια ωραία πρωία, του έρθει του αξιότιμου Δον Μήτσου να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, δεν θα πρέπει να βρεθεί ξεκρέμαστη.

Η γυναίκα οφείλει να αναλαμβάνει τα οικιακά, διότι μπορεί να επιτύχαμε την ισότητα, όμως η Ελληνίδα-μάνα παραμένει αξία ακλόνητη. Ένα περίεργο πράγμα, ακόμη και η πιο απελευθερωμένη γυναίκα, μόλις αποκτήσει γιο μεταμορφώνεται αυτόματα σε αντίγραφο της πεθεράς της. Η μεταλλαγμένη, αυτή, γυναίκα ανατριχιάζει στην ιδέα ότι ο κανακάρης της μπορεί να πιάσει σκούπα και του τριβελίζει το μυαλό να προσέχει, μη βρεθεί καμιά πανούργα και τον τυλίξει. Ανάθεμα αυτό το Οιδιπόδειο.

Η γυναίκα οφείλει να φροντίζει και τον εαυτό της, διότι γυναίκα είναι, βρε αδερφέ, όχι ο Σάκης ο υδραυλικός. Τρέχει, λοιπόν, σαν την τρελή σε κομμωτήρια και σε spa, πασαλείβεται με λάσπες και φύκια για να εξολοθρεύσει κάθε υπόνοια –θου κύριε- κυτταρίτιδας, ξοδεύει μια περιουσία σε ρούχα και καλλυντικά και στήνεται ώρες ολόκληρες μπροστά στον καθρέφτη, αγωνιώντας για το αν θα αρέσει στο Μήτσο, που κορδώνεται σα γύφτικο σκεπάρνι, επειδή ως γνωστόν σε κάθε Μήτσο αντιστοιχούν τρεις από εμάς (την ίδια στιγμή, του ιδίου φαίνεται να του διαφεύγει το γεγονός ότι είναι ο Μήτσος και όχι ο Μπραντ Πιτ).

Έπειτα, είναι και αυτό το θέμα της μητρότητας. Ένστικτο είναι αυτό, μπορείς να πας κόντρα στη φύση; Νέες υπαρξιακές αναζητήσεις, εκεί. Κάπου πριν τα 30 ξυπνάει το βιολογικό Μπιγκ Μπεν και φέρνει τα πάνω κάτω. Στο σημείο αυτό, παρατηρείται το εξής ενδιαφέρον φαινόμενο: Οι, μέχρι πρότινος, απελευθερωμένες και δυναμικές γυναίκες αρχίζουν να κλονίζονται, ο βιολογικός δείκτης χτυπάει κόκκινα, ο προκομμένος ο Μήτσος δεν λέει να τις στεφανωθεί και εκείνες παραπαίουν μεταξύ της άρνησης (εγώ, Μήτσο μου, είμαι μονδέρνος άνθρωπος, δεν με ενδιαφέρουν γάμοι, παιδιά και τα σχετικά) και της υστερίας (ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΩ ΜΑΝΑ;;;).

Αποτέλεσμα: γενηθήτω το χάος. Κατά την ταπεινή μου άποψη, το μόνο που έχουμε καταφέρει τελικά, είναι να χάσουμε τα αβγά και τα πασχάλια. Αντί να κάνουμε αυτό που λέει η καρδιά μας, προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε αυτό που δεν είμαστε αλλά θα έπρεπε να είμαστε και αγχωνόμαστε που δεν μπορούμε να είμαστε. Και κάπως έτσι πλουτίζουν οι Dr.Phill ανά τον κόσμο και κάνουν θραύση τα Prozac. Δύσκολοι καιροί για πριγκήπισσες…

Βιογραφικό σημείωμα

2007-02-28T17:11:00.000+02:00

Το μόνο κοινό που είχαν τα διάφορα βιογραφικά που κατά καιρούς έχω παρουσιάσει σε εν δυνάμει εργοδότες, ήταν ότι θα έπρεπε -αν ήμουν σωστός άνθρωπος, που δεν είμαι- να περιλαμβάνουν στο τέλος την εξής υποσημείωση:

* Τα γεγονότα που παρακολουθήσατε είναι πέρα για πέρα φανταστικά. Οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.

Ε, ναι λοιπόν, το παραδέχομαι. Όταν πρόκειται για μια καινούργια δουλειά, λέω ψέματα. Και όχι απλά, καθημερινά ψεματάκια. Αναλόγως των περιστάσεων, μπορεί να παρουσιαστώ ως οτιδήποτε, από γραμματέας μέχρι πυρηνικός φυσικός. Και τα βιογραφικά μου είναι τόσο ευφάνταστα και τόσο ανυπόστατα που θα τα ζήλευε και ο αγαπητός συνάδελφος Βαρόνος Μινχάουζεν.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι μου αρέσει να ψεύδομαι. Αντιθέτως. Είμαι πιστός φαν (οπαδός, όχι ανεμιστήρας) της αλήθειας, λόγω τεμπελιάς περισσότερο παρά λόγω πεποίθησης. Διότι το ψέμα θέλει μαεστρία και αφοσίωση, και τα βαριέμαι πολύ κάτι τέτοια. Όμως, πείτε μου, φανταστικοί (με την έννοια του ανύπαρκτου) αναγνώστες μου, πείτε μου τι πιθανότητες επιτυχίας θα είχα, αν παρουσίαζα το πραγματικό μου βιογραφικό, το οποίο και παραθέτω:
(σσ. Οι ημερομηνίες έχουν παραλειφθεί για λόγους Αλτσχάιμερ και τα προσωπικά στοιχεία για λόγους αξιοπρέπειας)

Εκπαίδευση:

-Ένα έτος σε θεατρικό εργαστήρι, όπου πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των μαθημάτων είτε παίζοντας τάβλι στην καφετέρια πάνω απ'τη σχολή, είτε προσπαθώντας να κρυφτώ πίσω από τους "συμμαθητές" μου για να μην αναγκαστώ να ερμηνεύσω τον μονόλογο- αποθέωση της κλάψας της Ιφιγένειας.
Εγκατέλειψα τη σχολή όταν διαπίστωσα ότι όλοι ήθελαν να καταθέσουν την ψυχή τους κι εγώ ήθελα να καταθέσω μια τούρτα στα μούτρα τους (με την καλή έννοια).

-Ένα έτος σε σχολή σχεδίου μόδας, όπου πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των μαθημάτων σχεδιάζοντας και αποφεύγοντας με βδελυγμία να μάθω να κατασκευάζω πατρόν.
Εγκατέλειψα τη σχολή μετά την παράδοση της τελικής μου εργασίας, που σημειωτέον εξέλαβε διθυραμβικές κριτικές, επειδή βαρέθηκα.

-Ένα έτος σε σχολή του Λονδίνου (παγκοσμιοποιήθηκα) με ειδικότητα Θεατρικό Κοστούμι και Σκηνογραφία. Εγκατέλειψα τη σχολή και το Λονδίνο, επειδή βαρέθηκα να κυκλοφορώ με ομπρέλα.

Άλλες γνώσεις:

Η/Υ: Να γράφω στο word, να αντιγράφω cd και φωτογραφίες και να χαζεύω με τις ώρες στο ιντερνέτ -μεγάλη εφεύρεση.

Ξένες γλώσσες:

Αγγλικά (τα παίζουμε στα δάχτυλα, τς,τς...)
Γαλλικά (για να παραγγείλω καφέ και φαγητό και να κρυφακούω τις συζητήσεις στο διπλανό τραπέζι)
Ισπανικά (επιπέδου greek lover)

Προϋπηρεσία (εδώ γελάμε):

-Baby sitter (τι να κάνουμε, εδώ κοτζάμ Φρέντυ Γερμανός και ξεκίνησε από τα φαρμακεία..)

-Βοηθός Θεολόγου Καθηγητή Πανεπιστημίου, ο οποίος συνέγραφε στην καθαρεύουσα πόνημα για κάποιον άγιο που μου διαφεύγει και ανέλαβα να αποκρυπτογραφώ, να καθαρογράφω και να ψιλο-διορθώνω τα χειρόγραφα (παρ' ότι ουδεμία επαφή είχα ουδέποτε με την καθαρεύουσα) πριν σταλούν στον εκδότη (θυμίζει αποχετευτικό σύστημα του Βυζαντίου, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό).

-Σερβιτόρα (επαγγελματική κατρακύλα)

-Barwoman (ομοίως)

-Ενδυματολόγος σε τηλεοπτικά διαφημιστικά και στάιλινγκ σε περιοδικά. Εγκατέλειψα τον χώρο γιατί δεν ήμουν αρκετά ψώνιο (που είμαι, αλλά υπάρχουν ψώνια και ψώνια, αγαπητοί...)

-Διετής θητεία στο Κέντρο Ελληνικού Ντοκιμαντέρ, το οποίο, για τους αδαείς, διοργάνωνε ετησίως το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, όπου έκανα τα πάντα: μετέφραζα τα κείμενα των καταλόγων (σσ. αλησμόνητη εμπειρία: η μετάφραση εις την Αγγλικήν του "τι να πρωτοθυμηθώ για σένα έμορφο χωριό, κτλ"), έγραφα τα κείμενα που θα έπρεπε να γράφουν οι ιθύνοντες αλλά βαριόντουσαν, επέβλεπα τους γραφίστες, οργάνωνα οτιδήποτε χρειαζόταν οργάνωση, παρακολουθούσα ταινίες για επιλογή, έβριζα τους υποτιτλιστές που δεν υποτίτλιζαν και ένα σωρό άλλα.

Επίσης, συνέγραψα ένα σενάριο ντοκιμαντέρ από αυτά που παίζει η κρατική τηλεόραση και είναι εξαιρετικά χρήσιμα για την καταπολέμηση της αϋπνίας, στο οποίο και προσπάθησα
να δώσω μια χροιά ποιότητας BBC, αλλά η πρότασή μου απορρίφθηκε, οπότε και αναγκάστηκα να γράψω ένα ποιητικό -my ass- σενάριο που θα εκφωνούσε μια πρώην κνίτισσα με γλαρό μάτι.

Τέλος, ειδικεύτηκα στο να κάνω άνω κάτω τα υπόγεια δολοπλοκίστικα πάρε-δώσε-φάε με την παντελή έλλειψη διπλωματίας και την πολιτική ασχετοσύνη που με διέκρινε.

-Μοντέλο σε μία και μοναδική φωτογράφηση μόδας. Δεν το επανέλαβα επειδή
α. δεν διαθέτω τα ανάλογα προσόντα
β. ντράπηκα τόσο πολύ, που δεν βγήκα από το σπίτι για 4 μέρες.

-Συμμετοχή σε ομάδα παραγωγής ντοκιμαντέρ -έρευνα, σενάριο, φωτογραφία κτλ. Πολυτάλαντος άνθρωπος (ή μήπως πολυ-εργαλείο;;)

-Συντάκτρια κειμένων σε περιοδικό σχετικό με καταδύσεις και ταξίδια, σε συνεργασία με φωτογράφο υποβρυχίων πλάνων (τα είχα με τον φωτογράφο)

-Μεταγλώττιση του μνημειώδους για την 7η τέχνη βραζιλιάνικου σήριαλ "Chicititas". Πολύ σύντομη θητεία, λόγω υπερβολικού αυτοσαρκασμού.

-Υπεύθυνη Ολλανδικού καταστήματος με ρούχα στο Λονδίνο (είπα ψέματα ότι είχα δικό μου μαγαζί στην Ελλάδα και προσελήφθην αμέσως -μα τι αθώοι που είναι αυτοί οι ξένοι...). Σταμάτησα επειδή βαρέθηκα να ισιώνω κρεμάστρες.

-Βοηθός σε σχολή θαλασσίων σπορ (τα είχα με τον ιδιοκτήτη)

-Διαφημιστικό τμήμα περιοδικού εσωτερικής διακόσμησης, θητεία σύντομη. Σταμάτησα επειδή οι διαφημιζόμενοι έκλειναν σελίδες απλά επειδή με συμπαθούσαν και γενικώς υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να μπινελικώσω κανέναν πολύ άσχημα. Επίσης, όλες οι συνάδελφοι είχαν τεράστια οπίσθια και φοβόμουν για το μέλλον των δικών μου (οπισθίων).

-Πορτιέρισσα (συγνώμη κύριε Μπαμπινιώτη μου, ένεκα η ανάγκη...) σε gay bar.
Ακριβώς έτσι.

-Υπεύθυνη εστιατορίου. Μπινελίκωσα τον ιδιοκτήτη και αποχώρησα.

-Μεταφράστρια πολύ σοβαρού περιοδικού και συντάκτρια ενός περιοδικού που ποτέ κανείς δεν διάβασε.

-Αεροσυνοδός (επαγγελματική κατρακύλα - the sequel) σε εταιρία της Μέσης Ανατολής.
Από τη θητεία μου στις αερογραμμές έμαθα ότι μία αεροσυνοδός δεν πρέπει επουδενί να διαθέτει:
α. Ατίθαση κόμη
β. Καυστικό χιούμορ
γ. Ευαίσθητα νεύρα
δ. Εγκέφαλο
Σταμάτησα επειδή τα διέθετα όλα.

-Σύντομο πέρασμα από εταιρία διοργάνωσης πάσης φύσεως events, όπου κάναμε ακριβώς αυτό: διοργανώναμε events -τα οποία δεν υλοποιούνταν ποτέ.

-Επιστροφή στο προαναφερθέν περιοδικό, όπου και εξακολουθώ να εργάζομαι έως σήμερα. Εκτός από όταν χαζεύω στο ιντερνέτ, που λέγαμε...

Προσλαμβάνομαι;;;

Η μεγάλη των Ελλήνων φυλή

2007-02-23T15:43:00.000+02:00

"Κυρίες και κύριοι, ευχαριστούμε που παρακολουθήσατε την κλήρωση του Τζόκερ της Κυριακής. Καλή σας νύχτα"
-Κλικ-
(Κλείνει την τηλεόραση, πετάει το -από προηγούμενες κληρώσεις τυχερών παιγνίων- ξεχαρβαλωμένο τηλεκοντρόλ στο τραπέζι)

Σβήνει το Μάλμπορο σιχτιρίζοντας.
"Πτι, γ**ώ την τύχη μου, πάλι ένα έπιασα"

Ντριιιιιιιιιννννννν...

"Ναι; Έλα, Μήτσο. Έκανες τίποτα; Μπα, τα ίδια. Τι να γίνει, ρε φίλε, αφού ξέρεις.
Τα λεφτά στα λεφτά πάνε... Άντε, θα τα πούμε αύριο στο πρακτορείο. Γεια."

Το κρυφό όνειρο κάθε Έλληνα. Το Τζόκερ, το μάννα εξ' ουρανού, ο από μηχανής θεός που θα τον βγάλει απ' τη μιζέρια του και θα τον στείλει σούμπιτο σε κάποιο εξωτικό νησί για μόνιμες διακοπές. Το πρωί θα σηκωθεί ζοχαδιασμένος, θα κολλήσει στην κίνηση της Λιοσίων, θα μουντζώσει ώσπου να πιαστεί το χέρι του απ' τις διατάσεις, θα κορνάρει μέχρι τελικής πτώσεως στον μπροστινό που έχει Μπε-Εμ-Βε και νομίζει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και θα φτάσει στη δουλειά του, την οποία σιχαίνεται, αλλά έλα που τρέχουν τα δάνεια και η σύζυγος θέλει, λέει, να αλλάξει τη μπανιέρα και να βάλει τζακούζι, που είχε και στο χωριό της τζακούζια, η κότα.

Το βράδυ, θα ξανακολλήσει στην κίνηση της Λιοσίων, θα γυρίσει σπίτι, θα γκρινιάξει στη γυναίκα του για το φαγητό, που τον έχει πήξει στην πατάτα και το αυγό τελευταίως γιατί δεν προλαβαίνει, λέει, να μαγειρέψει, και πού να προλάβει δηλαδή, αφού όλη μέρα έχει κολλημένο το τηλέφωνο στο αυτί για να κουτσομπολεύει με τις άλλες τις κλώσσες τις φίλες της και του 'ρθε 200 ευρώ ο ΟΤΕ τον περασμένο μήνα, και θα συρθεί μέχρι το πρακτορείο προ-πο του Βαγγέλη, να ονειρευτεί ότι την ερχόμενη Τετάρτη θα αλλάξει η ζωή του.

Αλλά η ζωή του δεν θα αλλάξει ούτε αυτή την Τετάρτη, ούτε καμία. Γιατί θα μείνει για πάντα χωμένος στη μιζέρια που ο ίδιος επέλεξε, κι ας μην το ξέρει, κι ας καταριέται θεούς και δαίμονες που γεννήθηκε Αλέκος Τσίπουρας και όχι Αριστοτέλης Ωνάσης. Στο μεταξύ, θα περιφέρει την κακομοιριά και την ξινισμένη μούρη του στους δρόμους των Αθηνών μαζί με όλους τους άλλους της φυλής των γεννημένων-θυμάτων, για να μιζεριάσουν και τη ζωή κάθε αθώου περαστικού που υπέπεσε στο τρομερό σφάλμα να είναι ευγενικός ή ακόμη και -θου κύριε!- χαμογελαστός. Θα βλαστημάει την κοινωνία, την κυβέρνηση, το ευρώ, τους Αλβανούς, την Ελλάδα που έχει γίνει κ**οχανείο. Όμως στις περιπτώσεις που θα τυχαίνει να τεθεί θέμα σύγκρισης Ελλήνων και "ξένων" θα φουσκώνει από εθνική υπερηφάνεια και θα ξεφουρνίζει το μάντρα περί ένδοξης καταγωγής, καταλήγοντας, πάντα, στο εξαιρετικά πρωτότυπο απόφθεγμα "Όταν εμείς δημιουργούσαμε πολιτισμό, εσείς σκαρφαλώνατε στα δέντρα". Και θα πετάει το άδειο πακέτο από τσιγάρα από το παράθυρο του αυτοκινήτου με στόμφο, για να υπενθυμίσει ότι και ο ίδιος αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα της ευγένειας και του πνεύματος που διακρίνει την ένδοξη φυλή του σύγχρονου Έλληνα.

Να τους κλείσουν φυλακή. Να βάλουν πρόστιμα για την αγένεια, την καφρίλα και την κακομοιριά. Κολλάς το χέρι σου στην κόρνα πριν προλάβει το φανάρι έστω και να υπαινιχθεί μια απόχρωση πρασίνου; 1000 ευρώ. Μουντζώνεις επειδή ο μπροστινός δεν υπερίπταται πάνω από τα άλλα αυτοκίνητα για να πας πιο γρήγορα; 1000 ευρώ. Πετάς ό,τι σου περισσεύει σε δρόμους και πεζοδρόμια; 1000 ευρώ. Δεν λες ευχαριστώ και παρακαλώ στον περιπτερά; 1000 ευρώ. Είσαι ταξιτζής; 1000 ευρώ (κοινωνικός ρατσισμός). Και στα τρία πρόστιμα, φυλάκιση.

Έτσι μας πρέπει, ω ένδοξοι ομοεθνείς μου.
Έτσι, μπας και μάθουμε να είμαστε άνθρωποι...

Βουκολικόν

2007-02-22T20:02:00.000+02:00

Καθόμανε ψες μπροστά στο κουμπιούτερ και έπαιζα στο ιντερνέτ -μου έδειξε η ανηψιά μου, να 'ναι καλά το πουλάκι μου- και διάβασα γι' αυτό το καινούριο πράμα, το μπλονγκ και πολύ με άρεσε. Και επειδή εγώ είμαι μονδέρνος άνθρωπος και μ' αρέσουνε αυτά, είπα δε δοκιμάζεις κι εσύ βρε Αστέρω; Και να 'μαι. Να συστηθώ κατ' αρχήν, αν και σε ποιον συστήνομαι ένας Θεός ξέρει, αφού μονάχη μου είμαι, αλλά τέλος πάντων. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει, που λένε.

Το όνομά μου είναι Αστέρω και κατάγομαι από την ειδυλιακή Άνω Πετρομαγούλα, που είναι όμορφη πολύ κι έχει όλες τις χάρες, κι ας λένε οι Κατωπετρομαγουλαίοι, αυτοί είναι άνθρωποι κακόβουλοι και να μην τους ακούτε. Εκεί ζούσα, κλεισμένη στο σπίτι για χρόνια, με μόνη συντροφιά τις κοτούλες μου, δυο προβατίνες και το γαϊδαράκο μου, το Φλοξ. Μέρα έμπαινε μέρα έβγαινε κι εγώ εκεί, φρόντιζα τα ζωντανά μου, κεντούσα και έβλεπα και κανένα σήριαλ στον Αντένα, γιατί έχει κάτι ωραία, που τα βλέπεις και σπαράζει η ψυχή σου. Και περίμενα... Περίμενα μπας και γυρίσει ο αχαΐρευτος ο Μήτρος, που μ' άφησε στα κρύα του λουτρού. Αλλά δεν σας έχω πει την ιστορία.

Εγώ, που λέτε, ήμανε αρχοντοπούλα ξακουστή και περιζήτητη σ' όλα τα γύρω χωριά, νύφη πρώτης τάξης. Έκανα, όμως, το λάθος κι ερωτεύτηκα ένα γιδοβοσκό δυο μέτρα παληκάρι με ένα μουστάκι να, με το συμπάθιο, που όμως δεν είχε δεύτερο βρακί, που έλεγε κι η μάνα μου η Κρουστάλλω. Τι τα θες, όμως, δεν τα διαλέγεις αυτά τα πράγματα. Τι να κανα λοιπόν, η έρμη, έβλεπα στα κλεφτά τον αγαπημένο μου και έτρεμε το φυλοκάρδι μου μην το μάθει ο πατέρας μου, ο Κώτσος με τ'όνομα. Έλα, όμως, που οι άνθρωποι είναι κακοί και ζηλεύουνε τη χαρά των άλλωνε... Ένα γιόμα μου παράγγειλε ο Μήτρος μου να τον ανταμώσω πίσω από τη στάνη του μπαρμπα Τάσου -που ήτανε στέκι άπό τα αγαπημένα μας, πολύ ρομαντικά, που να σας τα λέω- και μας είδε η Κατίγκω, κακόχρονο να 'χει, μια γεροντοκόρη στριμάδι σκέτο, κι έτρεξε και τα προλαβε όλα στον πατέρα μου. Άφρισε ο Κώτσος. Μ' έπιασε από το μαλλί, που 'χα μια πλεξούδα παχιά παχιά που τη ζηλεύαν όλες, μ' έσουρε κλοτσηδόν στην κάμαρή μου και μ' έκανε μπλαβιά από το ξύλο κι έλεγε ότι άμα μ' έχει χαλάσει ο λεχρίτης θα τονε σφάξει στο γόνατο. Κάποτε ξεθύμανε, με κλείδωσε μέσα, έδωσε το κλειδί στη μάνα μου και τη διέταξε να ανοίγει μόνο για να μου πάει φαγητό και να μη μ' αφήσει να ξεμυτίσω. Κι έτσι κι έκανε. Έκλαιγα και σπάραζα πρωί βράδυ, αλλά που να τολμήσει η έρμη η μάνα μου να μου ανοίξει, που θα την έκανε ασήκωτη ο πατέρας...

Έτσι πέρασαν περίπου δυο χρόνια. Στο μεταξύ, δεν είχα κανένα νέο από το Μήτρο κι ανησυχούσα μην του έκανε κακό ο πατέρας. Ένα πρωί, ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα ο Κώτσος. Με κοιτάει, χαϊδεύει το μουστάκι του και λέει "Το βράδυ θα 'ρθει να σε ζητήσει ένας τσέλιγκας από την Παλιά Κακαβιά, που 'χει στάνες σε όλη την περιφέρεια. Θα τον πάρεις". Και φεύγει. Τι έκλαψα, τι απείλησα ότι θα φαρμακωθώ, κουβέντα δεν άκουγε. Όταν έπιασε να νυχτώνει, με έντυσε η μάνα τα καλά μου και πήγαμε στη μεγάλη κάμερη που είχε φτάσει ο νυμφίος. Νταμπλάς μου 'ρθε όταν τον αντίκρυσα. Άσκημος, χοντρός, με μια μύτη σα μελιτζάνα και μαλλιά λιγδιασμένα, είχε στηθεί κορδωτός κορδωτός στη μέση της σάλας κι απ' το ένα χέρι κρατούσε ένα αρνί ξεπετσωμένο κι απ' το άλλο δυο κότες, που μου τα έφερε πεσκέσι για να με καλοπιάσει, το ζώον. Κι ο πάτέρας από δίπλα, όλο καμάρι, λες και μου φερε το Μάρλον Μπράντο. Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, μ' έσωσε η αδερφή μου από τον χοντράνθρωπο. Αυτής, βλέπετε, της άρεσαν τα λεφτά και τα λούσα και δεν καταλάβαινε από αισθήματα και αηδείες. Δέχτηκε, λοιπόν, να τον πάρει αντί για μένα και με γλίτωσε.

Κι εγώ αποφυλακίστηκα, που λένε, από το σπίτι κι έφυγα αμέσως να γυρέψω το Μήτρο μου. Ένα χρόνο τον γύρευα τον ανεπρόκοπο και κανείς δεν ήξερε να μου πει που είναι. Τελικά, έμαθα από ένα ρεμάλι φίλο του ότι είχε, λέει, πάει στην πρωτεύουσα για να κάνει, πως το 'πε, ντόλτσε βίδα. Εγώ δεν ήξερα τι είναι αυτό και φοβήθηκα μην έχει καμιά αρρώστια. Τι να κάνω, όμως, έμεινα στο χωριό και περίμενα, περίμενα, περίμενα... Μετά από δυο χρόνια με βρήκε μεγάλη συφορά. Είχανε φύγει ο πατέρας κι η μάνα πουρνό πουρνό για την πόλη με την κούρσα -είχαμε εξελιχθεί πολύ στην Άνω Πετρομαγούλα, και κούρσες είχαμε και δρόμους μ' άσφαλτο και τα πάντα, αμ' τι- και στο δρόμο τρακάρανε με ένα γαϊδούρι και τους έχασα και τους δύο. Απόμεινα, λοιπόν, μονάχη να φροντίζω το σπίτι και τα ζωντανά και τα χωράφια. Αλλά τι να κάνω μια κοπέλα μοναχή, πέσανε όλα τα λιγούρια και μου την κάνανε την περιουσία φύλλο και φτερό.

Στο μεταξύ, η αδερφή μου είχε πείσει το χοντράνθρωπο, που τελικά ήτανε καλός, ο έρμος, να πουλήσει τα μαντριά και να φύγουνε για την Αθήνα και ζούσαν εκεί πλέον. Μου μήνυσε, λοιπόν, αφού δεν είχα πια και τίποτα να με κρατάει, να κατέβω στην πόλη να τη βοηθάω και με τα μωρά της. Το πήρα, λοιπόν, απόφαση, πούλησα το σπίτι, χάρισα και τα λίγα ζωντανά που μου 'χανε απομείνει και πήρα τα μάτια μου. Κι έτσι, βρέθηκα κι εγώ στην πρωτεύουσα.

Τα χρόνια πέρασαν. Το Μήτρο δεν τον βρήκα ποτέ. Έμαθα ότι όταν με κλειδώσανε στην κάμαρή μου έφυγε από το χωριό, κατέβηκε στην Αθήνα και γυρνούσε, το τομάρι, με τη μια και με την άλλη. Δεν ξέρω τι απέγινε. Εγώ, πάντως, του έμεινα πιστή. Δεν γνώρισα άλλον άντρα. Συνήθισα να 'μαι μονάχη, συνήθισα και τη ζωή στην πόλη, κι ας μη μ' αρέσει. Αλλά τον ψάχνω ακόμα, τον ρεμπεσκέ. Κι άμα τον έβρω, μαύρο φίδι που τον έφαγε, τον αχρείο... Θα μετανοιώσει την ώρα και τη στιγμή που γνώρισε την Αστέρω.

To be continued...